–Έλα, σήμερα ας περπατήσουμε μέσα στο δάσος. Άκου τα
πουλιά, τι ωραία που τραγουδούν. Η επαφή με τη φύση δίνει άλλο νόημα στη
ζωή του ανθρώπου: αγγίζεις τα δημιουργήματα του Θεού. Αισθάνεσαι μια
απέραντη γαλήνη στην ψυχή σου και θεωρείς ότι ο Θεός περπατά κοντά σου,
όπως στην Παλαιά Διαθήκη, που ο Θεός περπατούσε με τον Αδάμ στον
παράδεισο. Τα πάντα γύρω σου, σου δίνουν μια αίσθηση της παρουσίας του
Θεού. Αφήνεσαι μέσα στην ηρεμία του τόπου και αναζητάς το Θεό μέσα σου
και γύρω σου. Δεν μπορείς να μην αντισταθείς να κάνεις ολόθερμες
προσευχές.
Τι υπέροχα είναι εδώ! Έλα να καθίσουμε στον κορμό αυτού του
δένδρου. Βλέπεις έχω φτιάξει για κάθισμα ένα μικρό κορμό από δένδρο που
το χρησιμοποιώ πολλές φορές για να προσεύχομαι στο Θεό. Αυτό το δένδρο
είναι πανύψηλο, που θεωρείς ότι ενώνει τη γη με τον ουρανό. Αυτό το
μέρος το έχω ονομάσει Γεσθημανή, για να μου θυμίζει τον τόπο που
προσευχήθηκε ο Ιησούς Χριστός τόσο δυνατά προ του εκουσίου πάθους. Ζητούσε
τη θεία πατρική ενίσχυση για να τελειώσει το έργο Του στη γη. Ο Ιησούς
Χριστός πάντοτε προσευχόταν και παρακαλούσε τον Ουράνιο Πατέρα Του για
τη σωτηρία του ανθρώπου. Έλα, κάθισε, και άφησε κάθε μέριμνα του κόσμου
και ό,τι σε απασχολεί. Ο τόπος είναι κατάλληλος για προσευχή και σιωπή.
Όπου και να βρίσκεσαι στον κόσμο, να προσεύχεσαι και να παρακαλείς
τον Κύριό μας να σε ενδυναμώνει στη ζωή σου με το Πανάγιον Πνεύμα. Ας
προσευχηθούμε λίγο στον Κύριό μας και να τον δοξολογήσουμε για τα αγαθά
που μας προσφέρει στη ζωή μας.
Αφού πέρασε αρκετή ώρα χωρίς να το καταλάβω, αισθανόμουν μια
απέραντη γαλήνη στην ψυχή και στο σώμα μου. Τα πάντα μέσα μου, μου
έλεγαν, ότι εδώ είναι τόπος Θεού και άγιος χώρος. Αισθανόμουν ότι
βρισκόμουν μέσα σε εκκλησία. Τα πάντα ήταν γεμάτα από τη θεία χάρη. Είχε
απλωθεί μέσα μου και γύρω μου μια απόκοσμη ειρήνη, πολύ διαφορετική από
την ειρήνη του δάσους.
Η σιωπή μας είχε σκεπασθεί από την παρουσία του Θεού. Πόσα αγαθά
πνευματικά γευόταν ο γέροντας μέσα στη δική του σιωπή, αφήνοντας πίσω
του όλα τα του κόσμου.
Πράγματι ζούσε μέσα στο Φως του Θεού και εγώ δεχόμουν μερικές
ανταύγειες από την προσευχή του… Δε θυμάμαι ακριβώς πόσος χρόνος πέρασε
και δεν τολμούσα να τον διασπάσω από τη σιωπή του. Είχε κλείσει τα μάτια
του και είχε μια απέραντη γαλήνη στο πρόσωπό του. Ακτινοβολούσε μια
γαλήνη και ηρεμία, που σε σαγήνευε αυτή η στάση του. Προσπάθησα να
μιμηθώ τη στάση του. Έκλεισα τα μάτια μου και έλεγα εσωτερικά την ευχή:
«Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλό»… Μετά από αρκετό χρόνο με σκούντησε ο γέροντας και άνοιξα τα
μάτια μου. Είδα μια λάμψη στο πρόσωπό του και όλη η ύπαρξή μου ζούσε
μια μοναδική εμπειρία που δεν την είχα ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου. Τότε
μου λέγει με την απαλή φωνούλα του: –Βλέπω ότι σου άρεσε που ήρθαμε εδώ.
II. –Γέροντα, πρόσεξα με πόση ευκολία συγκεντρωθήκατε στην προσευχή και αφεθήκατε σ’ αυτή.
–Ναι. Διότι προσέχω ο νους μου να είναι απαλλαγμένος από κάθε τι και
όταν αυτός γίνει θεοσεβής, ζητεί κάθε στιγμή να σκέφτεται το Θεό και δεν
μπορείς να ζεις χωρίς το Θεό. Δε νιώθω ωραία όταν δεν προσεύχομαι στο
Θεό. Ζω σαν το ψάρι έξω από το νερό όταν δεν προσεύχομαι. Γι’ αυτό τρέχω
γρήγορα να μπω μέσα στο νερό της προσευχής για ν’ αναπνέω από το Θεό
και όχι από τη φύση. Νοσταλγώ το Θεό κάθε στιγμή και παρακαλώ να μη με
αφήσει ποτέ μόνο μου. Είναι πολύ όμορφα να προσευχόμαστε στο Θεό μ’ όλη
την καρδιά μας και να γινόμαστε μια προσευχή που να αναδίδει θυμίαμα
ευχαριστίας και παρακλήσεως.
III. –Γέροντα, για πέστε μου. Για σας, τι είναι η προσευχή;
–Ο άνθρωπος χωρίς προσευχή είναι νεκρός. Η προσευχή είναι που δίνει
δύναμη να είμαστε κοντά στο Θεό. Η προσευχή είναι μια ταπεινή πράξη
μπροστά στο Θεό, που προσπίπτουμε στο έδαφος για να δεχθούμε το θείο
έλεός Του. Αν δεν θέσουμε αυτήν ως τον κεντρικό παράγοντα της ζωής μας,
θα μας παρασύρει εύκολα η αλαζονεία της γνώσεως και θα φτωχύνουμε από τη
θεία χάρη.
Για μένα είναι το κέντρο της όλης πνευματικότητάς μου και μου
προξενεί δέος όταν ετοιμάζομαι να προσευχηθώ στο Θεό. Προσεύχομαι για να
πάρω δύναμη από τη δύναμή Του. Πρέπει να είμαστε πολύ εγκάρδιοι προς το
Θεό την ώρα της προσευχής και να θεωρείται το καλύτερο έργο στη ζωή
μας. Δεν υπάρχει θαυμασιώτερον γεγονός για μένα, όταν ευρίσκομαι
ενώπιον του Θεού, μόνος με κλειστά τα μάτια και δέομαι μ’ όλη την
καρδιά μου προς τον ελεήμονα Θεό. Ο χρόνος αυτός για μένα είναι μια
συνομιλία με το Θεό και η θεία παρουσία Του είναι μια αληθινή πράξη που
την αισθάνομαι με όλη την ύπαρξή μου.
Προσευχή ζέουσα που φλογίζει την καρδιά μας από το θείο πόθο και
γεμίζει την ψυχή μας με την υπέροχη ειρήνη Του και παραδινόμαστε σε
κόσμο που δεν έχει τέλος. Ο προσευχόμενος άνθρωπος είναι παραδομένος στο
Θεό και δεν σκέπτεται τίποτα άλλο παρά μόνο το Θεό. Γι’ αυτόν το παν
είναι ο ίδιος ο Θεός. Η καρδιά του έχει αποκολληθεί από τη λογική και
έχει δεθεί με το Φως του Θεού. Ουδέποτε θα ανοίξει ο ουρανός του Θεού
για να μας δεχθεί, εάν δε μάθουμε να προσευχόμαστε περισσότερο.
Η χλιαρότητα του χριστιανού φαίνεται από το λιγοστό χρόνο της
προσευχής του. Είμαστε αξιολύπητοι χωρίς προσευχή, έστω και αν είμαστε
οι ικανότεροι ρήτορες του κόσμου. Διότι μέσα στη σιωπή της προσευχής
αποδίδουμε περισσότερα παρά μέσα από ένα ικανό κήρυγμα. Διότι εάν το
κήρυγμα είναι νεκρό, χωρίς προσευχή, δε φθάνει στις καρδιές των
ανθρώπων. Αλλά εάν έχει προηγηθεί ικανός χρόνος προσευχής πριν το
κήρυγμα, θα δυναμώσει και τον ίδιον και θα αποδώσει καρπούς πνευματικούς
στους άλλους.
Βλέπεις πολλοί θέλουν να ομιλούν περί Θεού, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν
κατορθώσει να μιλήσουν με το Θεό. Μιλούν για το Θεό χωρίς να έχουν ζήσει
την αγάπη του Θεού μέσα τους. Κηρύττουν για πνευματικότητα χωρίς να
είναι φορείς του Αγίου Πνεύματος. Είναι νεκροί πνευματικά και αυτά που
λέγουν είναι νεκρά και δεν φθάνουν στις καρδιές των ανθρώπων. Ποτέ να
μην απομακρύνεσαι από την προσευχή, αλλά πάντοτε η προσευχή σου να είναι
μέσα στην καρδιά σου ώστε να αναδίδει την ειρήνη του Θεού στους άλλους.
IV. –Γέροντα, γιατί η προσευχή έχει τόσο μεγάλη σημασία στη ζωή του χριστιανού; –Παιδί
μου, την προσευχή μην τη θεωρείς μια συνήθεια, αλλά μια δύναμη που
θερμαίνει τη σχέση σου με το Θεό, για να κατορθώνει να κατέρχεται το
Άγιο Πνεύμα μέσα σου και να ζωντανεύει την πίστη σου σ’ Αυτόν. Όσο
περισσότερο προσευχόμεθα, τόσο περισσότερο διώχνουμε την υπερηφάνειά
μας, τους σαρκικούς πειρασμούς και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Γίνου
άνθρωπος της προσευχής.
Διότι μόνο αυτή είναι η πηγή φωτισμού σου, που γίνεσαι πόλος έλξεως για να δεχθείς τη γνώση του Θεού.
Μην ξεχνάς ο απόστολος Παύλος προσηύχετο νύκτα και ημέρα, ο δε
προφήτης Δανιήλ παρά το φόρτο της εργασίας του τρείς φορές την ημέρα
προσηύχετο. Ο προφήτης Δαβίδ πολλές φορές και ιδιαίτερα τη νύκτα. Ο δε
Ιησούς Χριστός επί της γης κάθε στιγμή προσευχόταν προς τον Ουράνιο
Πατέρα Του. Όλοι οι Άγιοι είχαν αφιερώσει τον περισσότερο χρόνο της ζωής
τους στην προσευχή, διότι έβλεπαν ότι αυτή ήταν το ισχυρότερο όπλο για
την πνευματική ζωή τους. Μέσα στην προσευχή συγκεντρώνονται όλες οι
αισθήσεις μας προς το Θεό και αγιάζονται με τη χάρη του Παναγίου
Πνεύματος.
Αγωνίσου με κάθε τρόπο να αυξήσεις το χρόνο της προσευχή σου. Και
μη θεωρήσεις το χρόνο αυτό περιττό, διότι δείχνεις τη χλιαρότητά σου. Ο
χρόνος προσευχής να ξεπερνά τις 4 ώρες την ημέρα. Αυτός ο χρόνος να
είναι ατομικός, μέσα στο δωμάτιό σου. Να σκύβεις να δέεσαι στον Κύριό
μας. Όσο αυξάνει ο χρόνος αυτός, θα νιώθεις τη θεϊκή φλόγα να σε τυλίγει
ολόκληρο και θα γίνεσαι ένα φως. Θα ζεις μέσα στο Φως του Θεού. Εκείνοι
που προσεύχονται αυτό το χρόνο και περισσότερο ξέρουν την αληθινή αξία
της και δεν την αποχωρίζονται με τίποτα στον κόσμο. Η γλυκύτητά της
είναι μια υπερκόσμια εμπειρία που σαγηνεύει το νου και την καρδιά.
V. –Γέροντα, πώς πρέπει να προσεύχομαι; –Το πρωί να
ξυπνάς νωρίς και να προσεύχεσαι στο Θεό. Το πρώτο που να θέλεις να
συναντήσεις μόλις ξυπνήσεις να είναι ο Θεός δια μέσου της προσευχής σου.
Αυτός ο πόθος σου να σε ακολουθεί σε όλη τη ζωή σου, αν θέλεις να
γίνεις εκλεκτός του Θεού και ευάρεστος ενώπιόν Του. Νύκτα και ημέρα να
τον αναζητάς χωρίς να διστάζεις να τον επικαλείσαι. Η ψυχή σου να
λαχταρά την επικοινωνία μαζί Του. Τη δροσιά της προσευχής θα τη νιώθεις
με έντονο τρόπο που δε θα θέλεις να αποχωρισθείς απ’ αυτήν.
Ξέρεις, παιδί μου, ότι σήμερα οι χριστιανοί δεν αποδίδουν στο έργο
τους και οι ιερείς επίσης, διότι έχουν χάσει την επαφή με την προσευχή
με αποτέλεσμα να έχουν χαμηλή πνευματικότητα. Ασχολούνται με τους άλλους
και ξεχνούν το Θεό και ο νους τους είναι στραμμένος στα κοσμικά Οι δε
ιερείς έχουν χάσει την απλότητα και την ταπεινότητα του Ιησού Χριστού. Αν
σήμερα ο κόσμος είναι μακριά από το Θεό, οφείλεται στο ότι έχουν
ελαττωθεί οι άνθρωποι της προσευχής. Ο διάβολος σήμερα πλανάται ελεύθερα
παντού και κάνει χιλιάδες οπαδούς, διότι οι άνθρωποι κάμνουν τα έργα
του. Λείπουν πρότυπα προσευχής, και άνδρες και γυναίκες που να δίνονται
στο έργο της προσευχής χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Η προσευχή είναι εκείνη που δημιουργεί την ευλάβεια στον άνθρωπο. Ο
ευλαβής άνθρωπος τρέφεται από την προσευχή και αφιερώνεται σ’ αυτή με
όλες τις δυνάμεις του. Διδάσκει με τη ζωή του. Εμπνέεται με την
προσευχή. Ζητά να έχει το Θεό κοντά του, για να ζει τις ευλογίες Του.
Δεν μπορεί να ζούμε χωρίς προσευχή, αν θέλουμε να ζούμε αληθινά
χριστιανικά. Η καρδιακή προσευχή αναδεικνύει αγίους.
Σε παρακαλώ, μην τεμπελιάζεις. Να προσεύχεσαι πολύ στον Κύριό μας,
διότι η προσευχή σου διδάσκει την αγάπη, την υπομονή, την πίστη, την
καλοσύνη, τη σιωπή, την ευγένεια και τόσες άλλες αρετές. Βλέπεις πόσο
μεγίστη είναι η προσφορά της στον άνθρωπο; Περιόρισε τις ασχολίες σου
και ασκήσου στην προσευχή. Μην προβάλλεις δικαιολογίες για τον ελάχιστο
χρόνο που διαθέτεις γι’ αυτή, διότι αυτό είναι εκ του πονηρού. Ο
διάβολος βρίσκει χίλιους δυο τρόπους για να σε εμποδίσει να
προσευχηθείς. Δείξε την αγωνιστικότητά σου στο έργο της προσευχής. Το
κέρδος θα είναι μεγάλο για την πνευματικότητά σου. Γίνε άνθρωπος του
Θεού με τη συνεχή προσευχή σου. Η μεταμόρφωσή σου θα έλθει πολύ γρήγορα
και συγχρόνως θα βοηθήσεις πολλούς ανθρώπους με τη δική σου ζωή.
VI. –Μα, γέροντα, μέσα στον κόσμο που ζούμε, μπορούμε να προσευχόμαστε τόσο πολύ;
–Ναι, ευλογημένο παιδί μου, μπορούμε. Όταν αγαπούμε με την καρδιά μας
το Θεό, όλα γίνονται εύκολα στη ζωή μας. Πρέπει να ζούμε μέσα στον κόσμο
για την προσευχή και να εργαζόμεθα για το Θεό. Να μη δίνουμε σημασία
στα πράγματα του κόσμου αλλά προσευχόμενοι να νιώθουμε τη δύναμη της
αγάπης του Θεού. Να αιχμαλωτιζόμαστε από την προσευχή για να λάμπουμε
στην καθημερινή ζωή μας. Η πνευματική δύναμή της νικά κάθε εμπόδιο στη
ζωή μας, διότι εργάζεται για τη σωτηρία μας και για εκείνους που
προσευχόμαστε. Η προσευχή λειτουργεί καλύτερα όταν εργαζόμαστε αυτή με
την καρδιά μας. Αγάπησε τον Ιησού με την καρδιά σου. Δώσε περισσότερη
αγάπη όταν προσεύχεσαι.
Μην ξεχνάς ότι ο Θεός είναι Αγάπη, και με την αγάπη επικοινωνεί.
Όσο τον αγαπάς, τόσο περισσότερο ανοίγεται η καρδιά σου σ’ Αυτόν και σε
ευλογεί. Προσπάθησε να δείξεις την αγάπη σου με την καρδιά σου και όχι
με τη λογική σου. Γι’ αυτό μας λέγει ο Κύριος: «Δος μου σην καρδίαν». Η
καρδιά μπορεί να δακρύσει και όχι η λογική. Μην προσεύχεσαι λογικά, αλλά
με καρδιακά δάκρυα, που δείχνουν την αγάπη προς τον Ιησού. Ο
Ίδιος εδάκρυσε μέσα στην προσευχή Του και τα δάκρυά Του ήταν ως θρόμβοι
αίματος. Προσευχή δυνατή που δεν μπορεί να φθάσει εύκολα ο προσευχόμενος
άνθρωπος.
Να προσπαθείς να εισέρχεσαι μέσα στην καρδιά σου πριν ακόμη
αρχίσεις να προσεύχεσαι. Να ετοιμάζεσαι με απόλυτη αυτοσυγκέντρωση και ο
νους σου να στρέφεται με αγάπη προς τον εσταυρωμένο Ιησού. Να ζητάς το
έλεός Του ως ο ληστής. Να ταπεινώνεσαι μέσα στην προσευχή σου. Να
δακρύζεις. Να καίγεται η καρδιά σου για την αγάπη του Θεού. Να
συντρίβεις την καρδιά σου. Να αισθάνεσαι την αμαρτωλότητά σου μέσα σ’
αυτή με βαθύ πνεύμα κατανύξεως. Να έχεις ζήλο πνευματικό. Μη σηκώνεσαι από την προσευχή χωρίς να έχεις κατάνυξη.
Τότε η καρδιά σου θα πλημμυρίζει από το Άγιο Πνεύμα. Μέσα στην
καθαρή προσευχή να ξέρεις ο Θεός δοξάζεται και αινείται από τους αγίους
αγγέλους. Η καθαρή προσευχή είναι πνευματική και όχι σαρκική. Πόσες
προσευχές των ανθρώπων γίνονται από συνήθεια, χωρίς αγάπη. Τέτοιες
προσευχές δεν γίνονται δεκτές από το Θεό.
VII. –Γέροντα, για ν’ αποκτήσουμε καθαρή και ζωντανή προσευχή, τι πρέπει να κάνουμε;
–Παιδί μου, η αληθινή προσευχή χρειάζεται αυταπάρνηση. Εκείνος που
επιθυμεί να προσεύχεται αληθινά, πρέπει να αρνηθεί πολλά πράγματα που
τον περιβάλλουν και να γεμίζει μόνο από το Θεό. Να αρνηθεί τις κοσμικές
απαιτήσεις και κάθε τι που μολύνει τη διάνοια και την ψυχή του. Η
ζωντανή προσευχή αγαπά μόνο το Θεό και όλα τα άλλα τ’ αποστρέφεται.
Γίνεται η αναπνοή για τον πνευματικό άνθρωπο. Το θεωρεί ζημία του να μην
προσεύχεται, διότι βλέπει να καταστρέφεται η ψυχή του από την
απομάκρυνσή του απ’ αυτήν. Η ψυχή αδυνατίζει από τη δύναμη του Θεού και
γίνεται νωχελική στα πνευματικά έργα. Γι’ αυτό, σου λέγω, να προσεύχεσαι
περισσότερο, και ακόμη περισσότερο, για να νιώθεις τη δύναμή της μέσα
σου.
Να διαθέτεις περισσότερο χρόνο για απομόνωση και να σηκώνεσαι πρωί
για προσευχή. Να μη βιάζεσαι στην προσευχή σου, αλλά ο χρόνος να είναι
διαθέσιμος για το Θεό. Να είσαι ήρεμος όταν προσεύχεσαι και να θυσιάζεις
αρκετό χρόνο από την ημέρα σου για προσεκτική προσευχή. Να ξέρεις ότι ο άνθρωπος που προσεύχεται από μικρός και
έχει καθαρό νου σε κάποια ηλικία ο Θεός τον ευλογεί πολύ και ανοίγεται ο
πνευματικός κόσμος σε μεγάλη διάσταση, που δεν μπορεί να διανοηθεί η
ανθρώπινη σκέψη. Ζει διαρκώς μέσα στο Θεό και δίνονται σ’ αυτόν
πνευματικές εξουσίες για να σώζει ψυχές, ακόμη κι εκείνες που βρίσκονται
μέσα στην κόλαση.
Η προσευχή του είναι πολύ αποτελεσματική κι έχει θεϊκή δύναμη που
καταστρέφει κάθε δαιμονική ενέργεια. Γνωρίζει πολλά για την πνευματική
κατάσταση πολλών ανθρώπων και ενημερώνεται για κάθε τι που τον
απασχολεί. Αλλά το σπουδαιότερο, ο Θεός συνομιλεί διαρκώς μαζί του και
του αναφέρει κάθε τι σχετικό με την πνευματική κατάστασή του και πού τον
έχει τάξει στον ουρανό. Έχει ουράνια προστασία, που τον διδάσκει από τι
να προσέχει για να βελτιώνεται και να γνωρίζει ο ίδιος την πνευματική
του κατάσταση και πόσο ευαρεστείται μαζί του ο Θεός. Πνευματικώς ζει σε
άλλο κόσμο που δεν έχει σχέση με τον υλικό κόσμο. Η πνευματική διάστασή
του ανοίγεται σε χώρους που είναι ευλογημένοι από το Θεό. Ο Θεός του
δείχνει κόσμους της κολάσεως και του παραδείσου. Του δείχνει πόσο
βασανίζεται ο άνθρωπος μέσα στην κόλαση και πόσο χαίρεται στον
παράδεισο.
Η προσευχή του είναι καθαρή και ο Θεός θέλει να προσεύχεται
περισσότερο, διότι με αυτήν σώζει πολλούς ανθρώπους. Γίνεται πολλές
φορές και σύμβουλος του Θεού για ανθρώπινες αποφάσεις. Είναι ο ευάρεστος
στο Θεό, διότι ο Θεός τον αγαπά πολύ και εκείνος αγαπά πολύ το Θεό.
Είναι χαρισματικός άνθρωπος. Η προσευχή του γίνεται πόλος έλξεως, που
τον υπηρετούν άγγελοι και αρχάγγελοι και γεύεται την ευωδία του
παραδείσου και τους ουράνιους κόσμους του Θεού. Ευλογημένο παιδί μου, μην εγκαταλείπεις την προσευχή, αλλά
να τη ζητάς με όλη την καρδιά σου και την ψυχή σου. Μάθε να προσεύχεσαι
καρδιακά, ώστε κάποτε να γίνεις όλος φωτιά από το Πανάγιον Πνεύμα. Έλα
να προσευχηθούμε στο Θεό με την καρδιά μας και ας αφήσουμε όλη την ψυχή
μας στη θεϊκή αγκαλιά Του, για να μας προστατεύσει από κάθε τι κακό και
συγχρόνως να γλυκαθούμε από τη θεία παρουσία Του… Κύριε, Ιησού Χριστέ,
ελέησον ημάς!
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, που θυμάται να συνομιλήση με τον Θεόν μόνον όταν φθάση η ωρισμένη ώρα της προσευχής, δεν έχει ακόμη μάθει να προσεύχεται, λέει ένας από τους Πατέρας.
* * * ΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΗ ο Θεός την αμέλειά μας στην προσευχή και τον σκορπισμό του νου μας στην ψαλμωδία, είναι αδύνατον να σωθούμε, έλεγε ο Αββάς Θεόδωρος.
* * * ΕΡΩΤΗΣΑΝ τον Αββά Αγάθωνα οι Αδελφοί, ποιά αρετή νομίζει πως είναι πιο επίπονος.
— Η προσευχή, αποκρίθηκε εκείνος. Όταν ποθήση η ψυχή να συνομιλή
συχνά με τον Δημιουργό της, αγωνίζονται τα πονηρά πνεύματα να την
εμποδίσουν, γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει πιο ισχυρό όπλο εναντίον τους
από την προσευχή. Όταν αποκτήση οποιαδήποτε άλλη αρετή η ψυχή, ύστερα
ξεκουράζεται· μα για να μάθη να προσεύχεται, όπως πρέπει, χρειάζεται να
κοπιάζη σ' όλη της τη ζωή.
* * * ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ Αδελφοί στη σκήτη περικύκλωσαν μια μέρα τον Όσιο Μακάριο και τον παρακαλούσαν να τους διδαξη πώς να προσεύχωνται.
— Το μεγαλύτερο σφάλμα, που κάνομε στην προσευχή, αποκρίθηκε εκείνος,
είναι η περιττολογία. Αρκεί να μάθη ο άνθρωπος να υψώνη το νου του στα
ουράνια και να λέγη μ' όλη του την ψυχή: «Κύριε, ελέησόν με, όπως
γνωρίζεις και όπως θέλεις». Τούτο είναι προσευχή.
Όταν πάλι νοιώθη δυνατή επάνω του την επίθεσι του διαβόλου ή την
επανάστασι των κατωτέρων παθών του, ας τρέξη με πίστι στον Ούρανιο
Πατέρα κι ας φωνάζη σ' Αυτόν όχι με το στόμα, αλλά με την καρδιά:
«Κύριε, βοήθησέ με». Εκείνος γνωρίζει τον τρόπο να βοηθήση την ψυχή, που
πηγαίνει κοντά Του μ' εμπιστοσύνη.
* * * ΑΚΟΗ αντι ακοής λαμβάνομε, λέγει κάποιος Πατήρ. Και εξηγεί: Ακούει ο Θεός την προσευχή εκείνου που υπακούει στο θέλημα Του.
* * * ΚΑΠΟΙΟΣ Μοναχός σε μια σκήτη ήταν πρόθυμος στην
προσευχή, αλλά αμελής σ' όλα τ' άλλα. Μια μεέα πήγε ο διάβολος σ' έναν
από τους εκεί Πατέρας και του είπε με ειρωνεία:
— Τι παραδοξολόγοι που είσαστε σεις οι άνθρωποι.
— Γιατί; τον ρώτησε εκείνος.
— Να, ο ταδε Μοναχός αίφνης με κρατά κάτω από τη μασχάλη του και με
σφίγγει δυνατά να μη του φύγω, κάνοντας όλα μου τα θελήματα. Κι ύστερα
στέκεται ώρες ολόκληρες και λέγει στο Θεό: «ρύσαι με από του πονηρού»
Ως Χριστιανοί, η προσευχή
αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και τον πιο άμεσο
τρόπο να προσεγγίσουμε τον Θεό. Όλοι ελπίζουμε οι προσευχές μας να
εισακουστούν από τον Κύριο, όμως συχνά δεν λαμβάνουμε την απάντηση του
Θεού, ούτε αισθανόμαστε την παρουσία Του, κάτι που μας προκαλεί
αμηχανία: γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν ακούει ο Θεός τις προσευχές
μας; Τι είδους προσευχές συνάδουν με το θέλημα του Θεού; Ας
συναναστραφούμε ως προς αυτό σήμερα, και με την επίλυση αυτών των τριών
ζητημάτων οι προσευχές μας μπορεί να εισακούονται από τον Θεό.
Θέλετε να μάθετε πώς να προσευχηθείτε για να κερδίσετε την επιδοκιμασία του Θεού;
Ελάτε μαζί μας στη διαδικτυακή μας συζήτησΗ
1. Στην προσευχή, μιλάς ανοιχτά στον Θεό και Του εκμυστηρεύεσαι τις αληθινές σου σκέψεις;
Πολλές
φορές, δίνουμε προσοχή σε λεπτομέρειες όπως η διάρκεια των προσευχών ή η
διατύπωσή μας, ή ακόμη προσπαθούμε να επιδείξουμε την αποφασιστικότητά
μας στον Θεό μέσα από ευχάριστα λόγια, σπάνια όμως ανοίγουμε αληθινά την
καρδιά μας στον Θεό. Για παράδειγμα, λέμε συνήθως: «Θεέ μου, θα Σε
αγαπάω, θα ξοδέψω τον εαυτό μου για Σένα και, όσο μεγάλοι κι αν είναι οι
κίνδυνοι ή οι αντιξοότητες που θα υποστώ, δεν θα τα παρατήσω. Θα Σε
ακολουθώ για όλη μου τη ζωή!» Ή, «Θεέ μου, ο λόγος Σου είναι η λυχνία
μπροστά μου, το φως στο μονοπάτι μου, θα τηρώ τον λόγο Σου σε ό, τι κάνω
και θα εκπληρώνω το θέλημά Σου!» Ωστόσο, όταν συναντούμε αντιξοότητες
και εμπόδια ή ανακύπτουν δυσκολίες στο σπίτι, συχνά δεν μπορούμε να
εφαρμόσουμε τον λόγο του Θεού στην πράξη και μας λείπει η επιθυμία να
εκπληρώσουμε το θέλημά Του. Παρερμηνεύουμε μάλιστα τον Θεό,
παραπονιόμαστε γι’ Αυτόν, αποθαρρυνόμαστε, αλλά και Τον προδίδουμε και
απομακρυνόμαστε από Αυτόν. Το ότι συμπεριφερόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο
στην πράξη μαρτυρεί την έλλειψη ειλικρίνειας στις προσευχές μας προς τον
Θεό, αντί να λέμε απλώς μεγάλα λόγια και να ξεστομίζουμε κενές και
ευχάριστες κουβέντες σε μια προσπάθεια να ευχαριστήσουμε τον Θεό.
Γίνεται και για να κάνουμε τους άλλους να μας έχουν σε εκτίμηση, για να
κάνουμε τον Θεό και τους άλλους να δουν ότι αγαπάμε τον Θεό και Του
είμαστε πιστοί, όμως στην πραγματικότητα οι προσευχές μας είναι γεμάτες
υποκρισία και δόλο. Είναι, στην ουσία, μια προσπάθεια να ξεγελάσουμε και
να εξαπατήσουμε τον Θεό. Πώς μπορούμε να περιμένουμε από τον Θεό να εισακούει τέτοιου είδους προσευχές; Ο Ιησούς είπε κάποτε την εξής παραβολή: «Άνθρωποι
δύο ανέβησαν εις το ιερόν διά να προσευχηθώσιν, ο εις Φαρισαίος και ο
άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος σταθείς προσηύχετο καθ’ εαυτόν ταύτα·
Ευχαριστώ σοι, Θεέ, ότι δεν είμαι καθώς οι λοιποί άνθρωποι, άρπαγες,
άδικοι, μοιχοί, ή και καθώς ούτος ο τελώνης· νηστεύω δις της εβδομάδος,
αποδεκατίζω πάντα όσα έχω. Και ο τελώνης μακρόθεν ιστάμενος, δεν ήθελεν
ουδέ τους οφθαλμούς να υψώση εις τον ουρανόν, αλλ’ έτυπτεν εις το στήθος
αυτού, λέγων· Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Σας λέγω, Κατέβη ούτος
εις τον οίκον αυτού δεδικαιωμένος μάλλον παρά εκείνος· διότι πας ο υψών
εαυτόν θέλει ταπεινωθή, ο δε ταπεινών εαυτόν θέλει υψωθή».
(Λουκ. 18:10–14). Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς ότι ο Φαρισαίος
προσεύχονταν με υπερβολικό τρόπο, αγνοώντας φαινομενικά τις αμαρτίες του
και καλυπτόμενος υπό το πέπλο της φαινομενικά καλής συμπεριφοράς του.
Καυχιόταν ιδιοτελώς για την πίστη του στον Θεό λέγοντάς Του ευχάριστα
πράγματα, κάνοντας επίδειξη ενώπιόν Του, ενώ ταυτόχρονα υποτιμούσε τον
τελώνη (τον φοροεισπράκτορα). Μια τόσο υποκριτική προσευχή δεν θα
μπορούσε ποτέ να επαινεθεί από τον Θεό. Η προσευχή του τελώνη ήταν
ειλικρινής εφόσον παραδέχτηκε ανοιχτά τις αμαρτίες του στον Θεό,
αναγνωρίζοντας ότι ήταν αμαρτωλός και εκφράζοντας τις τύψεις του.
Επέδειξε επίσης προθυμία να μετανοήσει έναντι του Θεού και ζήτησε το
έλεός Του. Βλέποντας την ειλικρίνεια σ’ αυτήν, ο Ιησούς επαίνεσε την
προσευχή του τελώνη. Η παραβολή του Ιησού
μάς λέει ότι ο Θεός απεχθάνεται τη χρήση κομπασμών, κενών λόγων ή λόγων
ευχάριστων στο αυτί για να κερδίσουμε την εύνοια του Θεού ή να Τον
εξαπατήσουμε. Ο Θεός επιθυμεί να ξεγυμνώνουμε την καρδιά μας και να
εκφράζουμε τις πραγματικές μας σκέψεις, να λέμε την αλήθεια
επικοινωνώντας ειλικρινά μαζί Του. Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Ότε οι
αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και
αληθεία· διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Ο Θεός
είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει
να προσκυνώσι». (Ιωάν. 4:23–24). Και ένα άλλο απόσπασμα του λόγου του Θεού είναι το εξής:
«Το ελάχιστο επίπεδο που ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους είναι να
μπορούν να ανοίξουν τις καρδιές τους σε Αυτόν. Εάν ο άνθρωπος δίνει την
αληθινή καρδιά του στον Θεό και λέει στον Θεό τι πραγματικά βρίσκεται
μέσα στην καρδιά του, τότε ο Θεός είναι πρόθυμος να εργαστεί στον
άνθρωπο. Ο Θεός δεν θέλει τη μπερδεμένη καρδιά του ανθρώπου, αλλά την
καθαρή και ειλικρινή καρδιά του. Εάν ο άνθρωπος δεν μιλάει πραγματικά
από την καρδιά του στον Θεό, τότε ο Θεός δεν συγκινεί την καρδιά του
ανθρώπου, ούτε εργάζεται μέσα σε αυτόν. Έτσι, το πιο σημαντικό πράγμα
για να προσεύχεσαι είναι να μιλάς με τα λόγια της αληθινής σου καρδιάς
στον Θεό, λέγοντας στον Θεό τις ατέλειες ή την ανυπάκουη διάθεσή σου και
να ανοίγεσαι στον Θεό. Μόνο τότε ο Θεός θα ενδιαφέρεται για τις
προσευχές σου· εάν όχι, τότε ο Θεός θα κρύψει το πρόσωπό Του από εσένα».
(από «Σχετικά με την πράξη της προσευχής»). Από αυτό μπορούμε να δούμε
ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και ειλικρινείς με τον Θεό, να Του λέμε
τις εσώψυχες σκέψεις μας και την αλήθεια, να Του μιλάμε για την
πραγματική μας κατάσταση και τα προβλήματά μας και να αναζητούμε την
καθοδήγησή Του. Μόνον τότε ο Θεός θα εισακούει τις προσευχές μας. Όταν
προσευχόμαστε, μπορούμε να μιλάμε στον Θεό για τις δυσκολίες και τα
δεινά που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας και να αναζητούμε το θέλημά Του, ή
μπορούμε να ερχόμαστε ενώπιόν Του και να ανοιγόμαστε σ’ Αυτόν για τις
αμαρτίες μας ή για όποια τυχόν διαφθορά αποκαλύπτουμε κάθε μέρα.
Πρόκειται για ειλικρινή διάλογο με τον Θεό σχετικά με όλα τα θέματα.
Όπως όταν συχνά ξεμυαλιζόμαστε με τον κόσμο και επιθυμούμε διακαώς να
ακολουθούμε τις τάσεις της κοινωνίας, παθαίνοντας εμμονή με τις κοσμικές
απολαύσεις, και δεν μπορούμε να γαληνέψουμε το μυαλό μας ενώπιον του
Θεού, μπορούμε να προσευχηθούμε σ’ Αυτόν ως εξής: «Θεέ μου! Διαπιστώνω
ότι δεν αγαπώ την αλήθεια μέσα στην καρδιά μου, αλλά πάντοτε σκέφτομαι
τον εκθαμβωτικό κόσμο γύρω μου. Ακόμη και στις συγκεντρώσεις, στην
προσευχή ή στην ανάγνωση του λόγου Σου, δεν μπορώ να ησυχάσω το μυαλό
μου. Θέλω να απαρνηθώ τη σάρκα, δεν βρίσκω όμως τη δύναμη να το κάνω.
Θεέ μου! Είθε το πνεύμα Σου να συγκινήσει την αναίσθητη καρδιά μου,
προσφέροντάς μου πίστη και δύναμη να επικρατήσω έναντι του πειρασμού του
Σατανά και να γαληνέψω την καρδιά μου ενώπιόν Σου». Μετά από πολλές
ειλικρινείς προσευχές όπως αυτή, το Άγιο Πνεύμα θα μας καθοδηγήσει και
θα μας οδηγήσει να δούμε ότι το να ακολουθούμε κοσμικές τάσεις θα έχει
ως αποτέλεσμα να ζούμε στην αμαρτία και να απομακρυνόμαστε όλο και
περισσότερο από τον Θεό. Το Άγιο Πνεύμα θα μας αγγίξει επίσης και θα μας
χαρίσει μια φιλαλήθη καρδιά. Θα μπορούμε τότε να απαρνηθούμε τη σάρκα
με πρακτικούς τρόπους και να νικήσουμε τον πειρασμό και την αποπλάνηση
του Σατανά – αυτό είναι το αποτέλεσμα που μπορούμε να επιτύχουμε
μιλώντας από καρδιάς στην προσευχή με τον Θεό. Εάν όμως δεν ανοίγουμε
την καρδιά μας στον Θεό στην προσευχή, προσπαθώντας αντιθέτως να
κερδίσουμε την εύνοιά Του και να Τον εξαπατήσουμε χρησιμοποιώντας λόγια
ευχάριστα στο αυτί, ο Θεός δεν θα εισακούει την προσευχή μας και δεν θα
αγγίζει την καρδιά μας. Δεν θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ή να
νικήσουμε τον πειρασμό του Σατανά και θα ακολουθούμε αναπόφευκτα κακές
τάσεις, κι έτσι θ’ απομακρυνόμαστε περισσότερο από τον Θεό και θα μας
βλάπτει ο Σατανάς. Επομένως, εάν επιθυμούμε οι προσευχές μας να
εισακούονται από τον Θεό, πρέπει να είμαστε ανοικτοί και ειλικρινείς
ενώπιόν Του. Αυτό είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουμε.
2. Προσεύχεσαι για να κάνεις πράξη τον λόγο του Κυρίου και να επιτύχεις ανάπτυξη ζωής;
Από
τη στιγμή που θα διαφθαρούμε από τον Σατανά, είμαστε γεμάτοι σατανική
διεφθαρμένη διάθεση: είμαστε εγωιστές, άπληστοι, διεφθαρμένοι, δόλιοι
και ενδιαφερόμαστε μόνο για τα δικά μας συμφέροντα Σε όλα τα πράγματα
βάζουμε το προσωπικό κέρδος πάνω από κάθε τι άλλο, και ακόμη και στην
πίστη μας θέλουμε όλο και περισσότερη χάρη
και ευλογίες από τον Θεό. Οι περισσότεροι αδελφοί και αδελφές πιστεύουν
ότι από τη στιγμή που πιστεύουμε στον Θεό, θα πρέπει να μας ευλογεί και
να μας δίνει τη χάρη Του και, ανεξάρτητα από το τι Του ζητάμε, θα
πρέπει να το προσφέρει. Συχνά ικετεύουμε και προσευχόμαστε στον Θεό για
οφέλη της σάρκας, όπως το να ανανήψουμε από μια ασθένεια, να μας χαρίσει
ειρήνη στο σπίτι ή να δώσει στα παιδιά μας τη δυνατότητα να βρουν μια
καλή δουλειά. Όταν απολαμβάνουμε τη χάρη Του, Τον εγκωμιάζουμε με μεγάλη
χαρά, όταν όμως δεν ανταποκρίνεται στις προσευχές μας με τον τρόπο που
θα επιθυμούσαμε, παραπονιόμαστε γι’ Αυτόν. Έχετε σκεφτεί ποτέ αν το να
προσευχόμαστε διαρκώς στον Θεό για τα σαρκικά μας συμφέροντα συνιστά
αληθινή κοινωνία μαζί Του, αληθινή λατρεία Του; Η απάντηση είναι όχι.
Αυτού του είδους οι προσευχές είναι απλώς μια προσπάθεια να αποσπάσουμε
ευλογίες από τον Θεό, συνιστούν έκφραση απαιτήσεων από Αυτόν και
προσπάθεια να Τον κάνουμε να ενεργήσει σύμφωνα με τη δική μας βούληση.
Δεν τον αντιμετωπίζουμε ως Θεό. Αυτού του είδους οι προσευχές μπορούν
μόνο να προκαλέσουν την οργή του Θεού και δεν τις εισακούει.
Ως
Χριστιανοί, δεν πρέπει απλώς να αναζητούμε τις ευλογίες της σάρκας ή να
επιδιώκουμε ο Θεός να μας προσφέρει περισσότερη χάρη και ευλογίες. Αυτό
συμβαίνει διότι τα εν λόγω πράγματα απλώς μας επιτρέπουν να
απολαμβάνουμε τη φευγαλέα, εγκόσμια καλή τύχη, δεν μας βοηθούν όμως ούτε
κατά διάνοια να αναπτύξουμε τη ζωή μας, ούτε μπορούν να μας βοηθήσουν
να επιτύχουμε πραγματική υπακοή και φόβο του Θεού. Οι προσευχές και οι
ικεσίες μας πρέπει να επικεντρώνονται περισσότερο στην κατανόηση της
αλήθειας, στην εφαρμογή του λόγου του Θεού στην πράξη και στην ανάπτυξη
της ζωής μας. Μόνο αυτό το είδος προσευχής συνάδει με το θέλημα του
Θεού. Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Και σεις μη ζητείτε τι να φάγητε ή
τι να πίητε, και μη ήσθε μετέωροι· διότι ταύτα πάντα ζητούσι τα έθνη του
κόσμου· υμών δε ο Πατήρ εξεύρει ότι έχετε χρείαν τούτων· πλην ζητείτε
την βασιλείαν του Θεού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή». (Λουκ. 12:29-31). «Το
πνεύμα είναι εκείνο το οποίον ζωοποιεί, η σαρξ δεν ωφελεί ουδέν· οι
λόγοι, τους οποίους εγώ λαλώ προς εσάς, πνεύμα είναι και ζωή είναι».
(Ιωάν. 6:63). Το θέλημα του Θεού είναι να κάνουμε πράξη και να βιώσουμε
τον λόγο Του και μέσω του λόγου Του να κερδίσουμε τόσο την αλήθεια όσο
και τη ζωή, ώστε να μπορέσουμε να επιτύχουμε σύμπνοια μαζί Του και
τελικά να καταφέρουμε να εισέλθουμε στη βασιλεία Του. Έτσι, οι προσευχές
μας θα πρέπει να επικεντρώνονται γύρω από το πώς να κάνουμε πράξη και
να βιώνουμε τον λόγο Του. Με αυτόν τον τρόπο, θα μας οδηγήσει στην
αποδοχή του έργου Του, θα συνεχίσουμε να κατανοούμε όλο και περισσότερο
την αλήθεια και θα μπορέσουμε να βιώσουμε τον λόγο Του. Σκεφτείτε με
ποιον τρόπο όλοι μας λέμε συχνά ψέματα και κάνουμε δόλιες πράξεις για να
προστατέψουμε την υπόληψη, το γόητρο, τον πλούτο ή τα συμφέροντά μας.
Γνωρίζουμε καλά ότι πρόκειται για αμαρτήματα, δεν μπορούμε όμως να
αποφύγουμε την αμαρτία. Ακόμη κι αν δεν λέμε ψέματα με τα λόγια μας,
μέσα στην καρδιά μας υπολογίζουμε τι να πούμε για να προστατεύσουμε το
όνομα, το όφελος και τη θέση μας και τι πρέπει να πράξουμε ώστε να μην
κινδυνέψουν τα συμφέροντά μας. Όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε την
ανάγκη να πούμε ψέματα ή να κάνουμε κάτι ανέντιμο, θα πρέπει να
ερχόμαστε ενώπιον του Θεού και να προσευχόμαστε: «Θεέ μου! Έχω
διαπιστώσει ότι δεν είμαι σε θέση να επιτύχω την απλότητα και την
ειλικρίνεια παιδιού, όμως και πάλι δεν μπορώ να αποφύγω τα ψέματα ή την
εξαπάτηση. Αν συνεχίσω έτσι, σίγουρα θα με σιχαθείς. Θεέ μου! Αληθινά
χρειάζομαι τη σωτηρία Σου – είθε να με οδηγήσεις ώστε να είμαι
ειλικρινής, κι αν πω ψέματα ή εξαπατήσω και πάλι, είθε να με
τιμωρήσεις». Αφού αναπέμψουμε προσευχές όπως αυτή, όταν έχουμε και πάλι
την επιθυμία να πούμε ψέματα για χάρη του συμφέροντός μας, θα νιώσουμε
την αποδοκιμασία του Αγίου Πνεύματος μέσα μας. Θα συνειδητοποιήσουμε
ξεκάθαρα ότι ο Θεός απαιτεί να είμαστε ειλικρινείς, και χαίρεται και
ευλογεί όσους είναι ειλικρινείς. Δεν μπορούμε να πούμε ψέματα για να
υποστηρίξουμε τα συμφέροντά μας, δεδομένου ότι αυτό προκαλεί αηδία στον
Θεό. Όταν τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά, θα μπορέσουμε να απαρνηθούμε
από καρδιάς τα πονηρά κίνητρά μας, να αναζητήσουμε την αλήθεια μέσα από
τα γεγονότα και να πούμε τα σύκα, σύκα. Ενεργώντας πάντοτε με αυτόν τον
τρόπο, προτού καλά-καλά το καταλάβουμε, θα λέμε όλο και λιγότερο ψέματα
και θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην πραγματικότητα της αληθινής
ειλικρίνειας, κάνοντας ένα βήμα κάθε φορά. Αυτός είναι ο καρπός της
προσευχής για την ανάπτυξη στη ζωή. Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Και
εγώ σας λέγω· Αιτείτε και θέλει σας δοθή· ζητείτε και θέλετε ευρεί,
κρούετε και θέλει σας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών
ευρίσκει, και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή». (Λουκ. 11:9-10).
Είναι σαφές ότι, όσο προσευχόμαστε στον Θεό για την κατανόηση της
αλήθειας και τη δυνατότητα εφαρμογής στην πράξη του λόγου του Κυρίου και
αντιμετωπίζουμε με άκρα σοβαρότητα την είσοδο στην αλήθεια, ο Θεός θα
μας καθοδηγεί ως προς την κατανόηση της αλήθειας και την είσοδο στην
πραγματικότητα της αλήθειας και θα μπορέσουμε σιγά-σιγά να αναπτυχθούμε
στην πνευματική μας ζωή.
3. Προσεύχεσαι για να επιδιώξεις να κατανοήσεις το θέλημα του Θεού και να καταθέσεις μαρτυρία γι’ Αυτόν;
Μερικές
φορές στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε ζητήματα που δεν συμβαδίζουν με τις
αντιλήψεις μας, όπως προβλήματα στην εργασία ή στο σπίτι, ή μπορεί ακόμη
και να βρεθούμε αντιμέτωποι με κάποιο είδος καταστροφής. Όταν
συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, οι περισσότεροι από εμάς ζητάμε από τον Θεό
να μας απαλλάξει από τις δυσάρεστες αυτές καταστάσεις και να μας δώσει
ειρήνη και ευτυχία. Ακόμη κι αν δουλεύουμε σκληρά ή και εγκαταλείπουμε
τις σχέσεις και τη δουλειά μας για να υπηρετήσουμε τον Θεό, αν
συναντήσουμε κάτι σαν μια σοβαρή ασθένεια, δεν είμαστε σε θέση να
ηρεμήσουμε και να αναζητήσουμε το θέλημά Του και να προσευχηθούμε να
μπορέσουμε να καταθέσουμε μαρτυρία και να Τον ικανοποιήσουμε. Αντίθετα,
προσευχόμαστε στον Θεό ικετεύοντάς Τον να θεραπεύσει την ασθένειά μας,
ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από το μαρτύριο της ασθένειας το
συντομότερο δυνατόν. Όταν ο Θεός αποδέχεται το αίτημά μας, Τον
ευχαριστούμε και Τον επαινούμε, όταν όμως δεν μας κάνει καλά,
αποκαρδιωνόμαστε και απογοητευόμαστε από τον Θεό, ζούμε μέσα στην
αρνητικότητα εκφράζοντας παράπονα γι’ Αυτόν, ίσως μάλιστα έχουμε και την
επιθυμία να πετάξουμε τις προσπάθειές μας γι’ Αυτόν από το παράθυρο.
Μπορούμε να διαπιστώσουμε από αυτό ότι νιώθουμε υπερβολικό έρωτα για τα
σαρκικά μας συμφέροντα: μέσα στην καρδιά μας, δεν αγαπάμε τον Θεό, ούτε
επιθυμούμε να Τον ικανοποιήσουμε. Συχνά διατυπώνουμε παράλογα αιτήματα
στις προσευχές μας, ζητώντας Του πράγματα κατά τρόπο εγωιστικό και
απαράδεκτο για να Τον αναγκάσουμε να πράξει σύμφωνα με αυτό που θέλουμε.
Σίγουρα δεν λατρεύουμε τον Δημιουργό από τη δέουσα θέση των
δημιουργημάτων. Γιατί ο Θεός να δώσει προσοχή σε τέτοιου είδους
προσευχές; Πώς θα πρέπει λοιπόν να προσευχόμαστε ώστε να ακολουθούμε το
θέλημα του Θεού; Ο λόγος Του μας κατευθύνει σε αυτό το μονοπάτι: «Όταν
αντιμετωπίζεις δυσκολίες, βιάσου και προσευχήσου στον Θεό: “Ω Θεέ! Θέλω
να Σε ευχαριστήσω, θέλω να υπομείνω τις τελικές κακουχίες για να
ικανοποιήσω την καρδιά Σου και ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλες είναι οι
ατυχίες που συναντώ, πρέπει ακόμα να Σε ευχαριστήσω. Ακόμη κι αν πρέπει
να εγκαταλείψω ολόκληρη τη ζωή μου, πρέπει να Σε ευχαριστήσω!” Με αυτήν
την αποφασιστικότητα, όταν προσευχηθείς έτσι, θα είσαι σε θέση να
παραμείνεις σταθερός στη μαρτυρία σου». (από «Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό»). «Μέσα
σου πονάς και η ταλαιπωρία σου έχει φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο,
ωστόσο είσαι ακόμη διατεθειμένος να παρουσιαστείς ενώπιον του Θεού και
να προσευχηθείς, λέγοντας: “Ω, Θεέ μου! Δεν μπορώ να Σε αφήσω. Παρόλο
που υπάρχει σκοτάδι μέσα μου, επιθυμώ να σε ικανοποιώ· γνωρίζεις την
καρδιά μου και θα ήθελα να επενδύσεις περισσότερη από την αγάπη Σου μέσα
μου”». (από «Μόνο μέσα από τον εξευγενισμό, μπορεί ο άνθρωπος να αγαπήσει πραγματικά τον Θεό»).
Όταν μας βρίσκουν δυσκολίες, πρέπει να αναζητούμε το θέλημα του Θεού
και να προσευχόμαστε να μπορέσουμε να καταθέσουμε μαρτυρία και να Τον
ικανοποιήσουμε. Πρέπει επίσης να έχουμε την αποφασιστικότητα να αγαπάμε
και να ικανοποιούμε τον Θεό και να είμαστε πρόθυμοι να υπομείνουμε τη
σωματική ταλαιπωρία εάν αυτό σημαίνει κατάθεση μαρτυρίας για Αυτόν, αντί
να προσευχόμαστε για τα δικά μας συμφέροντα. Μόνο αυτό το είδος
προσευχής συνάδει με το θέλημα του Θεού, σημαίνει δε ότι έχουμε το είδος
της συνείδησης και της λογικής που θα πρέπει να έχουμε ως
δημιουργήματα. Για παράδειγμα, ο Ιώβ έχασε όλα του τα υπάρχοντα και τα
παιδιά του μέσα από τις δοκιμασίες του και ο ίδιος γέμισε πληγές σε
ολόκληρο το σώμα και υπέφερε τεράστιο συναισθηματικό και σωματικό πόνο.
Όμως δεν παραπονέθηκε στον Θεό ως προς το γιατί είχε επιτρέψει να τα
υποφέρει όλα αυτά, ούτε Του ζήτησε να απομακρύνει τον πόνο του.
Αντιθέτως, πρώτα υποτάχθηκε και προσευχήθηκε για να αναζητήσει το θέλημα
του Θεού. Αναγνώρισε ότι δεν είχε κερδίσει με τη δική του εργασία όλα
όσα του ανήκαν, αλλά του είχαν δοθεί από τον Θεό. Είτε ο Θεός δίνει είτε
παίρνει, πρέπει φυσικά να υποτασσόμαστε ως δημιουργήματα στην κυριαρχία
και τις ρυθμίσεις Του. Δεν θα πρέπει να έχουμε τυχόν απαιτήσεις από τον
Θεό, ούτε παράπονα. Αυτή είναι η λογική που θα πρέπει να έχουμε ως
άνθρωποι. Ο Ιώβ είπε: «Γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου και γυμνός
θέλω επιστρέψει εκεί· ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα
Ιεχωβά ευλογημένον». (Ιώβ 1:21). Ο Ιώβ έγινε τελικά σπουδαίος μάρτυρας
του Θεού βασιζόμενος στον σεβασμό, την υπακοή και την πίστη του στον
Θεό. Πρέπει να διδαχθούμε από το παράδειγμα του Ιώβ και, όταν συναντάμε
κάτι που δεν συμβαδίζει με τις αντιλήψεις μας, πρέπει πρώτα να ηρεμούμε
ενώπιον του Θεού και να σπεύδουμε να προσευχηθούμε για να αναζητήσουμε
το θέλημά Του και να προσευχόμαστε να μπορέσουμε να καταθέσουμε μαρτυρία
και να ικανοποιήσουμε τον Θεό. Αυτή είναι η πλέον κρίσιμη πτυχή της
εφαρμογής στην πράξη. Με αυτόν τον τρόπο, ο Θεός μπορεί να μας
καθοδηγήσει, μπορεί να μας δώσει πίστη και δύναμη για να μας βοηθήσει να
ξεπεράσουμε τυχόν δυσκολίες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε, ώστε να
μπορέσουμε να παραμείνουμε ανυποχώρητοι στη μαρτυρία μας μέσα από τις
δοκιμασίες.
Αυτά είναι τα τρία ζητήματα που πρέπει να επιλύσουμε
στην προσευχή μας. Εφόσον κάνουμε πράξη και εισερχόμαστε σύμφωνα με
αυτές τις αρχές στην καθημερινότητά μας, είμαι βέβαιος ότι όλοι μας,
αδελφοί και αδελφές, θα δρέψουμε ανταμοιβές που ποτέ δεν ονειρευτήκαμε.
Στην εποχή μας το υπερβολικό άγχος είναι πολύ συχνό σύμπτωμα και η αντιμετώπιση του είναι δύσκολη.
Σήμερα
περισσότερο από ποτέ η εξοικονόμηση των υλικών αναγκών και οι ποικίλες
δυσκολίες για την επίτευξη αυτή κυριεύουν εύκολα τον άνθρωπο μέσα στην
αγωνία και εν τέλη στο άγχος.
Όμως ο Κύριος στην
επί του όρους ομιλία Του μας απευθύνει μια σωτήρια προτροπή: «Μη
μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα;» (Ματθ.
ς’ 31).
Μην κυριευθείτε από αγωνιώδη φροντίδα λέγοντας: τι θα φάμε, ή τι θα πιούμε, ή πως θα ντυθούμε;
Με μια πρώτη ματιά ο λόγος αυτός φαίνεται λίγο εκτός πραγματικότητας θα έλεγαν κάποιοι.
Δηλαδή το να αποβάλουμε την αγωνιώδη μέριμνα για τις υλικές μας ανάγκες.
Όμως δεν είναι καθόλου εκτός πραγματικότητας!
Εκτός
πραγματικότητας τον θεωρούν οι άθεοι, οι υλιστές και ειδωλολάτρες, που
περιορίζουν τη ζωή τους στο παρόν και στα λίγα χρόνια επάνω στη γη.
Αυτοί βλέπουν μόνο την υλική υπόστασή τους και δεν μπορούν να διακρίνουν την πνευματική και αθάνατη ψυχή τους.
Όλο το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται στις υλικές τους ανάγκες και μόνο.
Δηλαδή
στο τι θα φάνε, τι θα πιούν, πως θα ντυθούν, πως θα γλεντήσουν και πως
θα εξασφαλίσουν οτιδήποτε κάνει άνετη και ευχάριστη την εδώ υλική ζωή
τους.
Έτσι αμέσως καταλαβαίνουμε πως είναι απολύτως λογικό να
κυριεύονται από άγχος μπρος στις ποικίλες δυσκολίες για την εξασφάλιση
όλων αυτών.
Διότι γι’ αυτούς φαγητό, χρήμα και ανέσεις είναι το παν. Η χαρά και η ευτυχία τους.
Πως να αποβάλω το άγχος;
Εμείς όμως είμαστε πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Ως Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε μόνο σώμα αλλά και αθάνατη ψυχή!
Η ζωή μας δεν τελειώνει στα λίγα χρόνια της παραμονής μας στην γη αλλά επεκτείνεται στην αιωνιότητα.
Φυσικά έχουμε και εμείς την ανάγκη των υλικών αγαθών που αφορούν την επιβίωσή μας και το σώμα μας.
Αλλά περισσότερη είναι η ανάγκη για τα πνευματικά «αγαθά» που αφορούν την αθάνατη ψυχή μας.
Έτσι
η κύρια φροντίδα μας στην αρετή και σε οτιδήποτε πνευματικό πρέπει να
επικεντρώνεται κατά τον λόγο του Μεγάλου Βασιλείου: «Υπερόρα σαρκός,
παρέρχεται γαρ επιμελού δε ψυχής, πράγματος αθανάτου» (Εις το «πρόσεχε
σεαυτώ», ΕΠΕ 6, 222).
Δηλαδή, μη επικεντρώνεις το ενδιαφέρον σου στη σάρκα που είναι φθαρτή και προσωρινή, και στις ανάγκες της.
Η επιμέλεια και η φροντίδα σου να στρέφεται κυρίως και πρωτίστως στην πνευματική και αθάνατη ψυχή σου.
Ο
Χριστιανός, λοιπόν, που στρέφει τα ενδιαφέροντά του στα πνευματικά
αγαθά, στη Βασιλεία του Θεού και στην απόκτηση των αρετών, δεν αγωνιά
για τα υλικά αγαθά, που είναι δευτερεύοντα.
Γνωρίζει ότι ο Θεός θα του δώσει τα απαραίτητα.
Όταν έχουμε έναν τέτοιο Πατέρα είναι δυνατόν να μένει στην ψυχή μας άγχος και αγωνία για τις υλικές μας ανάγκες;
Ένα μόνο χρειάζεται να κάνουμε.
Αυτό
που ο ίδιος μας παραγγέλλει: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και
την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. ς’
33).
Να ζητάτε πρώτα από όλα και πάνω από όλα τα πνευματικά αγαθά
της Βασιλείας του Θεού και την απόκτηση των αρετών, και τότε όλα αυτά τα
επίγεια που σας είναι αναγκαία, θα σας δοθούν μαζί με εκείνα.
Μην ξεχνάμε και τα λόγια του Αγίου Παϊσίου:
«Για να φύγει το άγχος απλοποιήστε την ζωή σας!
Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος.
Όταν
συλλάβει ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής της αληθινής, τότε
φεύγει όλο το άγχος του και έρχεται η θεία παρηγοριά, και θεραπεύεται.
Όταν
δούμε άνθρωπο με μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τα έχει όλα
-τίποτε δεν του λείπει-, πρέπει να γνωρίζουμε ότι του λείπει ο Θεός.
Απλοποιήστε την ζωή σας!
Το άγχος είναι του διαβόλου. Όταν βλέπετε άγχος, να ξέρετε ότι εκεί έχει βάλει την ουρά του το ταγκαλάκι.
Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος, να ξέρουμε ότι δεν κινούμαστε στον χώρο του Θεού. Ο Θεός δεν είναι τύραννος να μας πνίγη».
Πόσο ωραία απλά και κατανοητά μας τα έλεγε ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος!
Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος, να ξέρουμε ότι δεν κινούμαστε στον χώρο του Θεού!
Αυτό είναι γεγονός αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
Κλείνοντας σας παραθέτω μια προσευχή για το άγχος της εποχής μας ώστε να ενδυναμώνει ο Κύριος!
Τίποτε δεν αναπαύει τόσο πολύ την ψυχή όσο η πραότητα
Ούτε
να εξαγριωνόμαστε για τις εναντίον μας ύβρεις, και αν ακόμη είναι
κατώτεροι αυτοί που διαπληκτίζονται με μας, αλλά με την επιείκεια και
την πραότητα να καταστέλλουμε το θυμό.
Γιατί
τίποτε δεν υπάρχει πιο ισχυρό και τίποτε πιο δυνατό από την πραότητα.
Αυτή εξασφαλίζει διαρκή γαλήνη στην ψυχή μας και την προετοιμάζει, σαν
να πρόκειται να προσορμισθεί στο λιμάνι, και γίνεται αιτία για κάθε
ανάπαυσή μας.
Γι’ αυτό και ο Χριστός διδάσκοντας εκείνη τη θεία
διδασκαλία, έλεγε: «Μάθετε από μένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός κατά
την καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας». Γιατί τίποτε δεν
αναπαύει τόσο πολύ την ψυχή και δεν την κάνει να ησυχάζει, όσο η
πραότητα και η ταπεινοφροσύνη.
Αυτές οι αρετές θα
μπορούσαν να γίνουν γι’ αυτόν που τις έχει αποκτήσει, πολυτιμότερες από
κάθε στέμμα και ωφελιμότερες από κάθε λαμπρότητα και δόξα. (Ματθ.
11,29).
Ο πράος λοιπόν άνθρωπος είναι αγαπητός σ’ όσους τον βλέπουν, αγαπητός και σ’ εκείνους που τον γνωρίζουν μόνον εξ ακοής.
Και
δεν υπάρχει κανείς που, όταν ακούσει να επαινείται ένας ήμερος
άνθρωπος, δεν θα επιθυμούσε να τον δει και να τον χαιρετίσει και να τον
έχει συνεχώς μπροστά στα μάτια του, γιατί θεωρεί κέρδος τη φιλία ενός
τέτοιου ανθρώπου.
Κι’ αν ακόμη μερικοί διαπληκτισθούν μεταξύ τους
για χρηματικές διαφορές, πηγαίνουν γρήγορα στον καλοκάγαθο και πράο,
γιατί πιστεύουν, ότι κάθε διαφορά και φιλονικία θα βρει γρήγορα τη λύση
της από την καλοσύνη εκείνου.
Κι’ αν συμβεί ο ένας να αισθάνεται
έχθρα προς τον άλλο, η ημερότητα του δικαστή τους αναγκάζει να γίνουν
πράοι, αυτοί που εύκολα ξεσπούν σε οργή και θυμό…
Όπως η ακτίνα
του ήλιου μόλις φανεί, διώχνει αμέσως το σκοτάδι, έτσι και ο καλοκάγαθος
και πράος μεταβάλλει γρήγορα την ταραχή και τη διαμάχη σε ειρήνη και
ησυχία.
Μην υπερηφανευόμαστε για κείνα που φοβίζουν τους
ανθρώπους… Ώστε λοιπόν συμπεραίνουμε, ότι έναν άνθρωπο ήμερο, πράο και
καλόψυχο κανένας δεν θα ήταν δυνατόν να τον φοβηθεί, αλλά όλοι τον
σεβόμαστε, τον τιμούμε και τον ντρεπόμαστε.
Δεν βλέπετε, πώς ένας άνθρωπος που προκαλεί φόβο, είναι μισητός και ανεπιθύμητος από όλους;
Ας
μη θεωρούμε λοιπόν σπουδαίο πράγμα, αν μας φοβούνται οι άνθρωποι. Ο
πράος και καλοσυνάτος άνθρωπος είναι πατέρας των ορφανών, προστάτης των
χηρών, κηδεμόνας της φτώχειας, βοηθός των αδικούμενων και σ’ όλες τις
περιπτώσεις επιβάλλει τη δύναμη της δικαιοσύνης.
Ο πράος πατέρας
είναι σεβαστός στο παιδί και το πράο παιδί σεβαστό στον πατέρα και ο
δούλος στον κύριό του και τον κύριο τίποτε δεν τον κάνει τόσο συμπαθή
στους υπηρέτες, όσο η πραότητα.
Γιατί, όταν τον δουν να
διακρίνεται για την επιείκειά του και να συμπεριφέρεται σε όλους με
πραότητα, πολύ τον εκτιμούν και τον θαυμάζουν και τον θεωρούν πιο πολύ
πατέρα παρά αφέντη.
Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου μοιάζει με άγρυπνο φύλακα
Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερουσαλήμ.
Από
το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και
τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του
Ψαλμωδού: “Καὶ ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου ἐπεῖδεν ὁ ὀφθαλμός μου” (Ψαλμ. νγ΄
9).
