Ο Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα (5 Ιουλίου 1845 – 1η Απριλίου 1913). 100 χρόνια από την κοίμησή του

Ο στάρετς Βαρσανούφιος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αγίους γέροντες που έζησαν στην Όπτινα. Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1845 στο Όρενμπουργκ από γονείς Κοζάκους. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Παύλος Ιβάνοβιτς Πλεχάνκωφ. Σπούδασε στη ρωσική Σχολή Ευελπίδων και έγινε αξιωματικός του ρωσικού στρατού. Έφτασε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη. Ευφυής και με ανήσυχο πνεύμα δεν περιορίστηκε μόνο στις στρατιωτικές σπουδές, αλλά ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, λογοτεχνία, μουσική.
Η κοσμική ζωή έδειχνε να τον κουράζει. Καταλυτική για τη ζωή του ήταν η συνάντηση με τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης κατά τη διάρκεια μιας θείας Λειτουργίας. Ενώ ο Παύλος στεκόταν και προσευχόταν, ο άγιος Ιωάννης διέκοψε τη Θεία Λειτουργία, πήγε κοντά του, έσκυψε και του φίλησε το χέρι! Όσοι το είδαν κατάλαβαν ότι ο αξιωματικός αυτός θα γίνει ιερέας.

Στη διάρκεια μιας ασθένειάς του, όταν κινδύνευε να πεθάνει, έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η αποκλειστική νοσοκόμα που τον βοηθούσε, του διάβαζε το Ευαγγέλιο. Εκείνη τη στιγμή είδε να ανοίγει ο ουρανός και να κατεβαίνει σ’αυτόν ιλαρό φως. Κάτι άλλαξε μέσα του και γέμισε με πολλή χαρά. Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει: «Να πας στην Όπτινα».
Όταν θεραπεύτηκε, πήγε στην Όπτινα και συνάντησε τον στάρετς Αμβρόσιο. Ο μεγάλος αυτός γέροντας τον συμβούλεψε να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις του και σε τρεις μήνες να εγκαταβιώσει στην Όπτινα. Πράγματι, έτσι και έγινε. Όταν επέστρεψε, ο στάρετς Αμβρόσιος δεν ήταν πλέον στη ζωή. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1907 διορίστηκε προεστώς της σκήτης και χιλιάδες πιστών αναπαύθηκαν κάτω από το πετραχήλι του.

Όταν ο Τολστόι εξέφρασε ανοιχτά τις αμφισβητήσεις του και την άρνησή του για την ορθόδοξη πίστη, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας θεώρησε ότι ο στάρετς Βαρσανούφιος ήταν ο πλέον κατάλληλος για να έλθει σε επικοινωνία και να συζητήσει μαζί του. Όμως ο Τολστόι, αν και επισκέφτηκε την Όπτινα, απέφυγε να συναντηθεί με το γέροντα.

Στο τέλος της ζωής του ο στάρετς Βαρσανούφιος έμελλε να περάσει μία μεγάλη δοκιμασία. Κάποιοι μοναχοί της Όπτινα, με κοσμικό φρόνημα, τον κατηγόρησαν στην Ιερά Σύνοδο. Ο επίσκοπος-ανακριτής που ήλθε στην Όπτινα τον θεώρησε ένοχο. Έτσι τον έδιωξαν από την Όπτινα και τον διόρισαν ηγούμενο σ ένα μακρινό μοναστήρι στο Γκολούτβιν. Ήταν 2 Απριλίου του 1912. Το δέχτηκε χωρίς αντίρρηση, αλλά με πόνο ψυχής. Έζησε ακριβώς ένα χρόνο και μετά από οδυνηρή ασθένεια εκοιμήθη εν Κυρίω την 1^η Απριλίου 1913. Οι μαθητές του τηρώντας την επιθυμία του τον ενταφίασαν στην Όπτινα. Πολύ πρόσφατα η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας προέβη στην αγιοκατάταξη όλων των στάρετς στην Όπτινα.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ ............

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ




ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ


ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ



ΟΣΙΟΣ ΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ



ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ



ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ





ΓΕΡΩΝ ΚΛΕΟΠΑΣ ΗΛΙΑ


ΓΕΡΩΝ ΤΥΧΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ


[ΓΕΡΩΝ] ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ


ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ


ΠΑΤΗΡ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ



ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ


ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ




ΓΕΡΩΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ


ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

Βίος Οσίου Ιωνά από τη Λέρο

Ο Όσιος Ιωνάς ο Λέριος εορτάζει στις 28 Φεβρουαρίου



Από το «Βραβειον» της Ιεράς και Βασιλικής Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο, διαπιστώνουμε ότι πολλοί Λεροί τους πέντε προηγούμενους αιώνες άφησαν
τη Λέρο και πήγαν σττη Μονή της Πάτμου , δια να μονάσουν. Ενας από αυτούς ήταν και ο μοναχός Ιωνάς δια τον οποίον στο «Βραβειον» αναφέρονται:

«αφξα (1561) Φεβρουαρίου κη (28)
εφονεύθη εις την Λειψόν ο δούλος
του Θεού Ιωνάς μοναχός ο Λέριος».

Ατομικά για τον Οσιομάρτυρα αυτόν της Εκκλησίας δεν έχουμε συγκεκριμένες πληροφορίες. Οσα ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο του Αρχιμ. Νικηφόρου Κουμουνδούρου,
εφημερίου των Λειψών «Μακαριστοί γέροντες και πέντε οσιομάρτυρες στη νήσο Λειψώ της Δωδεκανήσου». Οι Αγιες αυτές ψυχές ανεκυρήχθησαν οσιομάρτυρες από το
Οικουμενικό Πατριαρχείο , εορτάζοντες και οι πέντε μαζί την Α’ Κυριακή μετά τη 10η Ιουλίου.

Ο Οσιομάρτυς Ιωνάς μαζί με άλλους ασκητές - αναχωρητές έφυγαν από το μοναστήρι της Πάτμου και έφθασαν στη νήσο Λειψώ το 1550 μ.Χ. Ζητούσαν να βρούν ένα τόπο που
δεν θα τους ενοχλούσε ο κόσμος, που μόνοι θα υμνούσαν και θα συνομιλούσαν με το Θεό. Ετσι διάλεξαν ένα χώρο έρημο και αφιλόξενο για να εγκατασταθούν. Πρώτο τους
μέλημα να χτισθεί ο ναός του Ησυχαστηρίου, ψηλά από τη θάλασσα σε δύσβατο σημείο, για το φόβο των πειρατών. Εκεί πάλεψαν με τους βράχους, για να φτιάξουν μονοπάτια,
πάλεψαν με τη έλλειψη του νερού και της τροφής. Μα τι κι αν δεν είχαν τίποτα από αυτά; Είχαν και τους αρκούσε, η Χάρις του Θεού. Εφτιαξαν την Εκκλησία επ’ονόματι της
Κοιμήσεως της Θεοτόκου και μικρά κελιά για τους ίδιους.

Πότισαν τον άγονο χώρο του ασκηταριού περισσότερο με τον ιδρώτα τους και λιγότερο με το νερό. Σεβάστηκαν τη φύση, λάτρευσαν, εδόξασαν και υμνολόγησαν το Θεό, που
επέτρεψε στο διάβολο να πειράζει τους ανθρώπους, αλλά έδωσε και στους ανθρώπους την δύναμη να τον νικούν. Εγιναν «άγγελοι τω βίω» ενώ ήταν «άνθρωποι τη φύσε »
.Πολλοί από αυτούς θυσιάστηκαν για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδας την ελευθερία.

Οσο ψηλά όμως και αν ήταν το ασκηταριό, το επισκέπτονταν με τις άγριες διαθέσεις τους οι πειρατές. Σε μια επιδρομή εφόνευσαν το μοναχό Ιωνά από τη Λέρο. Ηταν 28
Φεβρουαρίου του 1561 μ.Χ. Ετσι ο Μοναχός Ιωνάς έγινε νεομάρτυρας της Εκκλησίας μας.

Δεν ήταν ο μόνος. Πρίν από αυτόν το 1558 μ.Χ. είχαν φονεύσει το μοναχό Νεόφυτο τον Αμοργινό. Το 1609 μ.Χ. ο μοναχός Νεόφυτος ο Φαζός εφονεύθη από τους αγαρινούς με
σκεπάρνι. Το 1635 μ.Χ. ο Πεκήρ Πασάς από δαρμό εφόνευσε το μοναχό Ιωνά τον Νισύριο και το 1696 μ.Χ. ο αναχωρητής μοναχός Παρθένιος εφονεύθη με καμάκι που του
τρύπησε το λαιμό. Και οι πέντε αδικοσκοτωμένοι μακαριστοί γέροντες κηδεύτηκαν με δάκρυα από τους συνασκητές τους και τους θρήνησαν οι ευσεβείς Λειψώτες και οι
συμπατριώτες τους. Και όλοι μας τους διατηρούμε στη μνήμη μας με ευγνωμοσύνη και σεβασμό θεωρώντας τους καταξιωμένους οσιομάρτυρες.

«Δεύτε, Ιωνάν, της Λέρου το καύχημα εγκωμιάσωμεν
τον σαφώς θεώμενον του Ζωοδότου Χριστού το πρόσωπον
ιδίοις όντως όμμασιν εν θείοις δώμασι
και μετέχων χαρμονής της κρείττονος
ως λαμπρός οσίαθλος πίστεως».

«Οσιόαθλε γενναίε, Ιωνά, Λέρου έκθρεμμα,
ήσκησας ενθέως εν Λειψώ και στέφος αθλήσεως
παρά Κυρίου εδέξω, τρισμακάριστε,
ως ομότροπος κλεινών μαρτύρων της πίστεως».

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

 

Μνήμη: 9η Ἰανουαρίου

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΣΗ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ

...Όταν φθάσαμε στην Εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας

μου είπε ο Κύριος:

«Να Την τιμάς κι εσύ και όλοι οι πιστοί,

που έχουν εξαγοραστεί με το Αίμα μου,

γιατί χάρισε στον κόσμο την σωτηρία.

Να, αυτή τη στιγμή στην Εκκλησία η αγρυπνία

έφθασε στην ενάτη Ωδή και όλοι μεγαλύνουν

την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός...»

 Παναγία Τριχερούσα

+++

Αναρτήθηκε από «E.E.E.» στις 10:57 π.μ.

O Όσιος Σωζόμενος ο Θαυματουργός ο εν της κώμης Ποταμιάς ασκήσας

Στην Κύπρο έζησαν δύο άγιοι ασκητές με το όνομα Σωζόμενος. Ο ένας στην Καρπασία για τον οποίο αναφερθήκαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, και ο άλλος στο χωριό Ποταμιά της Λευκωσίας. Βιογραφία του Οσίου Σωζομένου της Ποταμιάς δεν υπάρχει διότι στη χειρόγραφη Ακολουθία του λείπουν 4 φύλλα όπου εκεί μάλλον πρέπει να υπήρχε και το συναξάρι του Οσίου.

Τα όσα παραθέτονται πάρα κάτω είναι ελάχιστες πληροφορίες που έχουμε από τον Κύπριο χρονογράφο Λεόντο Μαχαιρά, λίγα από την χειρόγραφη Ακολουθία του, και μερικά θαύματα του από τοιχογραφίες που είναι ιστορημένες στο Ασκητήριο του στο χωριό Ποταμιά του οποίου την φωτογραφία μπορείτε να δείτε πιο κάτω. Η δε εικόνα του είναι δυσεύρετη και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο όπως και η βιογραφία του ίδιου του Οσίου.

Το χειρόγραφο φαίνεται να αντέγραψε κάποιος "ταπεινός Ιωάννης" στις 16 Νοεμβρίου του έτους 1780, από κάποιον άλλο παλαιό χειρόγραφο. Έτσι, μέσω της σκυτάλης αυτής, διεσώθηκαν μερικά ιστορικά στοιχεία για τον 'Οσιο αυτό.

Ο Όσιος Σωζόμενος της Ποταμιάς είναι άγνωστο που γεννήθηκε και σε ποια χρονολογία. Φαίνεται όμως ότι αγάπησε τον Χριστό από τα νεανικά του χρόνια, και εγκατέλειψε την κοσμική ζωή, ακολουθόντας τον μοναχικό βίο. Μετά, κατά την κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Άραβες, ανεχώρησε κι αυτός από τον τόπο όπου μόναζε (ίσως στην έρημο της Ιορδανίας ή στην έρημο της Συρίας) και με συνοδεία 300 Χριστιανών, ήρθαν όλοι και απεβιβάστηκαν στην Κύπρο.

Ο Σωζόμενος καθώς ήταν φιλήσυχος και φιλέρημος άνδρας, ψάχνοντας τόπον έρημο και ήσυχο από θορύβους, έφθασε και μέχρι το χωριό Ποταμιά, και βόρεια του χωριού αυτού έσκαψε και λάξεψε το ασκητήριο του μέσα στον αμμώδη αλλά σκληρό βράχο που βρίσκεται στην περιοχή, και το οποίο διασώζεται μέχρι τις μέρες μας. Και έτσι, αφού ο Όσιος βρήκε καταφύγιο, άρχισε να επιδίδεται στον αγώνα της ασκητικής ζωής. Με τις νηστείες, τις αγρυπνίες, τις χαμαικοιτίες και τις προσευχές, αλλά και με τη χάρη του Χριστού, νίκησε τα πάθη του, και μέσω της υπομονής και της καθαρότητας του, αξιώθηκε να έχει θεία χαρίσματα. Χαρίσματα όπως το να γιατρεύει αρρώστους, να διώχνει τα κακά πνεύματα, να καθαρίζει τη λέπρα, και να θεραπεύει άλλες πολλές αρρώστιες. Γι αυτό το λόγο, αυτοί που γιατρεύτηκαν τον ανακήρυξαν θαυματουργό και τον εφήμιζαν στα περίχωρα. Και έτσι, συχνά τον επεσκέπτονταν οι Χριστιανοί, αλλά και όχι μόνο, και αυτός γιάτρευε τις ασθένειες των σωμάτων τους και της ψυχής τους. Τους δίσασκε και τους συμβούλευε να ζουν σε μετάνοια και κατά θεό, αποφεύγοντας τις αματρίες. Έτσι, ο Όσιος ζούσε βίο παρόμοιο με αυτό του Μέγα Αντωνίου, και από τα πολλά θαύματα που έκαμνε, πλήθη κόσμου έφταναν στο σπήλαιό του για να θεραπευθούν, να διδαχθούν από τα θεόσοφα λόγια του, αλλά και από περιέργεια να δουν το πρόσωπο του.

Αφού ο Όσιος Σωζόμενος ασκήτεψε στο σπήλαιο της Ποταμιάς, και εξαγνίστηκε και τελειοποιήθηκε στις αρετές, και αφού απέκτησε χαρίσματα από τον Θεό και αναδείχθηκε θαυματουργός, απήλθε προς τον ποθούμενο Χριστό. Ο τάφος του Οσίου βρίσκεται στα αριστερά του βάθους της λαξευμένης από τον ίδιο σπηλιάς του.

Στο σπήλαιο του υπάρχουν τοιχογραφίες οι οποίες ζωγραφίστηκαν από τον ενδέκατον με δωδέκατον αιώνα, μέχρι τις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα. Στις τοιχογραφίες αυτές είναι ιστορημένες και τέσσερεις σκηνές από τα θαύματα του Οσίου. Τα θαύματα αυτά είχαν γίνει σε Χριστιανούς που ζήτησαν την βοήθεια του, ίσως ενώ ο Άγιος ακόμη ζούσε, ή και μετά τον θάνατό του.

Στην πρώτη σκηνή, παρουσιάζεται ο Όσιος έξω από Ναόν με πατερική ράβδο στο αριστερό χέρι, και με το δεξί να ευλογεί αυτούς που ήρθαν ζητώντας τη βοήθεια του. Την σκηνή συνοδεύει η επιγραφή " Ο Άγιος Σωζόμενος τους νοσούντας ιάται". Στις άλλες τρεις σκηνές παριστάνεται ο Άγιος να θεραπεύει τους ζητούντας την βοήθειά του, και συνοδεύονται στις σκηνές οι επιγραφές : "Ο Άγιος Σωζόμενος ιώμενος τους πυρέσσοντας". Σε άλλη γράφει : "Ο Άγιος Σωζόμενος ανωρθοί τον επί γης συγκύπτοντα". Στην τελευταία θεραπεύει γυναίκα με την επιγραφή : "Η εν νόσω κατάκειται τοις ποσίν του Αγίου". Τις περισσότερες τοιχογραφίες τις κατάστρεψαν φανατικοί Τούρκοι που προ πάντος κατάστρεψαν τα πρόσωπα των Αγίων από ασέβει και με μανία.

Λείψανα του Αγίου Σωζομένου σώζονταν μέχρι τον δέκατο πέμπτο αιώνα, διότι ο Μαχαιράς αναφέρει στο Χρονικό του ότι , ήρθε στην Κύπρο ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος κατά το 1340 για θέμα αντιμετωπίσεως της ακρίδας με θρησκευτικά μέσα. Γι αυτό το λόγο κατεσκεύασε ένα Σταυρό βάζοντας μέσα Τίμιο Ξύλο και Θείον Άρτον της Μεγάλης Πέμπτης και λείψανα 46 Αγίων, μεταξύ αυτών και "του Αγίου Σωζομένου της Ποταμιάς".

Δίπλα στο χωριό Ποταμιά, υπάρχει το εγκαταλελειμμένο από το 1964, ως αποτέλεσμα των δικοινοτικών συγκρούσεων, χωρίο Άγιος Σωζόμενος το οποίο πήρε το όνομα του από τον Όσιο. Στο χωριό υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Σοζώμενο την οποία μπορείτε να δείτε στην τελευταία φωτογραφία αυτής της ανάρτησης.

Η Μνήμη του Οσίου Σωζομένου της Ποταμιάς εορτάζεται στις 21 Νοεμβρίου ενώ η μνήμη του Οσίου Σωζομένου της Καρπασίας εορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου.

Αναδημοσίευση από: ΝOCTOC

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ποίημα Ιακώβου μοναχού

Ευλογήσαντος του ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ' ο το Θεός Κύριος, και τα Τροπάρια.

Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τω του Σωτήρος νυν τεμένει προσδράμωμεν, Μεταμορφώσεως αυτού και προσπέσομεν, μετ ευλαβείας κράζοντες εκ βάθους ψυχής Δέσποτα βοήθησον, σπλαχνισθείς τοις σοις δούλοις, φόβω σοι προσπίπτουσοι, και πταισμάτων την λύσιν, και σωτηρίαν βραβεύσον ψυχών, των σου τιμώντων, φρικτήν Μεταμόρφωσιν.

Δόξα Πατρί…Όμοιον.
Οι υπο πλείστων οδυνών πιεζόμενοι, και πειρασμών αλλεπάλληλων θλιβόμενοι, δευτε Ναω προσπεσωμεν πιστως αδελφοι, της Μεταμορφώσεως, του Σωτήρος βοώντες· Σώτερ εξελου ημάς εκ παντοίων κινδύνων, ταις ικεσιαις σου των Προφητών, και των πανσόφων Χριστέ Αποστόλων σου.

Και νυν…Θεοτοκίον.
Της μετανοίας Θεοτόκε την τρίβον, ημάς ενίσχυσον οδεύειν πρόθυμως, τους την σεπτήν εικόνα σου τιμώντας σεπτώς, Δέσποινα και λύτρωσαι, εκ δεινών συμπτωμάτων, πάσης τε κακώσεως, δυσμενών αοράτων, και ορατών παντοίων Αγαθή προς σε γαρ πάντες, αει καταφεύγομεν.


Ο Ν' Ψαλμός και ο Κανών
Ου η ακροστιχίς κατ΄ Αλφάβητον, εν δε τοις Θεοτοκίοις Ιακώβου.

Ωδή α΄. Ήχος πλ.δ'. Υγράν Διοδεύσας.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Ανυψώσας φύσιν την των βροτών, αναβάς εν όρει, Θαβωρίω θεοπρεπώς διο τους εις βάθη εμπεσόντας, αμαρτιών ημάς Σώτερ ανάστησον.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Βαράθρων του Άδου ημάς Σωτήρ, ανήγαγες όρει, Θαβωρίω προ του Σταυρού, μεταμορφωθείς τη αλλοιώσει, της σης μορφής και θεώσας το πρόσλημμα.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Γήθεν ανυψώσας τους Μαθητάς, έδειξας οικτίρμον, το αρχέτυπον της μορφής, κάλλος ο απώλεσεν η φύσις, παρακοή· διο νυν ημάς οίκτειρον.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκιον.
Ιλέωσαι Δέσποινα τον εκ σου, Σωτήρα τεχθέντα, ημίν δούναι αμαρτιών, την άφεσιν Κόρη σαις πρεσβείαις, και σωτηρίας τυχείν ημάς ποίησον.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Διαφύλαξον πάντας, τους την φρικτήν Δεσποτα, πόθω ευφημούντας αγίαν, σου Μεταμόρφωσιν, εις απολύτρωσιν, αμαρτιών και πταισμάτων, και νοσούντας ίασαι, μόνε Φιλάνθρωπε.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Εφυμνίους ωδάς σοι, πόθω πολλώ Δέσποτα, σου Μεταμορφώσει τη θεία, άδοντες μέλπομεν, παθών εις ίασιν, και νοσημάτων Οικτίρμων, και πταισμάτων άφεσιν, μόνε Θεάνθρωπε.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ζωης νύν και θανάτου, Κύριος ων Δέσποτα, τον τε Μωυσήν και Ηλίαν, όρει παρεστήσας, μεταμορφούμενος, προ του Σταυρού σου δεικνύων, Μαθηταίς σου έγερσιν, μόνε Υπέρθεε.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον
Απειρόγαμε Κόρη, ολολαμπής Άνασσα, συν τοις Αποστόλοις δυσωπει, Ον εσωμάτωσας, νόσων και θλίψεων, και πάσης άλλης ανάγκης, σώσαι τους υμνούντας σε, Θεοχαρίτωτε.

Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Φωτοδότα, ότι πάντες Χριστέ προς σε αει καταφεύγομεν, τον μεταμορφωθέντα Σωτήρα.

Θεοτοκίον. Επίβλεψον εν ευμενεία…

Αίτησις Ιερέως και το κάθισμα.
Ήχος β'. Τα άνω ζητών.
Σκοτία πολλή, κυκλούμενοι οι δούλοι σου, και υπό πνευμάτων, του σκότους απειλούμενοι, προς σε καταφεύγομεν, Φωτοδότα κράζοντες· οίκτειρον, και τω φωτί σου φώτισον ημας, φωτί ο αστράψας της θεότητος.

Δόξα Πατρί…..Και νυν …..Θεοτοκίον.
Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα.

Ωδη δ΄. Εισακήκοα Κύριε.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Η φρικτή Μεταμόρφωσις, σου τους Αποστόλους χαράς ενέπλησε, Θεόν είναι σε γνωρίσαντες, ουρανού και γής τε κυριεύοντα.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Θαυμαστή όντως πέφυκεν, η σεπτή και θεία σου Μεταμόρφωσις· υπέρ ήλιον γαρ έλαμψεν, η μορφή σου Λόγε εξαστράπτουσα.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ιδού Σώτερ εβόησαν, Μωυσής Ηλίας τε Αποστόλοις σου, ον δωσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Καθαρόν ενδιαίτημα, μόνη συ εφάνης Κόρη του Κτίστου σου, ον δυσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Κράτος και ισχύν, Κραταιέ ημάς περίζωσον, ο κρατών χειρί το σύμπαν τους τον σον, κράτος υμνούντας, και σοι γόνυ υποκλίνοντας.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Λάμψον και ημιν, Φωτοκράτορ φως υπέρφωτον, ο ποιών λόγω άστρα και αστραπάς, και γεννηθήτω το φως ειπών και εγένετο.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Μέγα και φρικτόν, εθεάσαντο μυστήριον, σου οι Απόστολοι εν όρει Θαβώρ, Πατρός φωνής τε, νεφέλης εν μέσω ήκουον.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ώρα την φρικτήν, ενθυμούμαι του σου βήματος, και συσχεθείς εν φόβω σοι εκβοώ· φείσαι μου Σώτερ, δεήσεσι της τεκούσης σε.

Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Νόμου σου τους προεξάρχοντας Κύριε, Μωυσήν Ηλίαν και τους προκρίτους, των μαθητών, σου Θαβώρ εν τω όρει, αίγλη προσώπου εξέστησας άπαντας και ήκουον εκ του Πατρός, βεβαιούντος Χριστέ την Υιότητα.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Ξενίζονται των Αγγέλων άπασαι, στρατιαί και των ανθρώπων τα πλήθη, Χριστέ Σωτήρ σου το ξένον ορώσαι το της μορφής ο εν Όρει υπέδειξας, πιστούμενος σους μαθητάς, ότι συ ει του Πατρός το απαύγασμα.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι τρείς σου των Αποστόλων βλέποντας, Μωυσήν τε και Ηλίαν οφθέντας, και σου Χριστέ, τας εξόδους λαλούντας, πρηνείς πεσόντες εν φοβω συνείχοντο, ακούοντες εκ του Πατρός, μαρτυρούντος σου Λόγε το γνήσιον.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Βασίλισσαν ο Δαβίδ σε Δέσποινα, προηγόρευσε τεκούσαν τον Λόγον, Δημιουργόν, Βασιλέα και Κτίστην, και Ποιητήν των αιώνων και Κύριον σου δέομαι δείξον καμέ, βασιλέα παθών των τιμώντα σε.

Ανάστησον εξ έργων σκότους και βάθους αγνείας Σώτερ, και επι το κρείττον τους δούλους σου μεταμόρφωσον, εις αρετών όρος αναβιβάζων.

Θεοτοκίον.
Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ' εσχάτων, των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Αίτησις ιερέως και το κοντάκιον.
Ήχος δ΄. Προστασία των Χριστιανών.

Ως Θεόν και Σωτήρα σε έχοντες μέγιστον, και εν πάσι δεινοίς βοηθών ημών έτοιμον, ικετεύομεν σε θερμώς Ζωοδότα Ιησού· Σου την πρόνοιαν την αγαθήν, και ευσπλαχνια σου πολλήν, εφ΄ημάς ενδειξάμενος, σώσον εκ των κινδύνων, δεινών τε πειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε.

Προκείμενον.
Θαβώρ και Ερμών εν τω ονόματί σου αγαλλιάσονται.
Στιχ. Σοι εισίν οι ουρανοί και ση εστίν η γη.

Ευαγγέλιον
Εκ του κατά Λουκάν. (Θ'. 28-36)
Εγένετο δε μετά τους λόγους τούτους ωσεί ημέραι οκτώ και παραλαβών τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι. Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτόν το είδος του προσώπου αυτού έτερον και ο ιματισμός αυτού λευκός εξαστράπτων και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη έλεγον την έξοδον αυτού ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι συν αυτώ ήσαν βεβαρημένοι ύπνω· διαγρηγορήσαντες δε είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους συνεστώτας αυτώ. και εγένετο εν τω διαχωρίζεσθαι αυτούς απ΄ αυτού είπεν ο Πέτρος προς τον Ιησούν· επιστάτα, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι· και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωϋσεί και μίαν Ηλία, μη ειδώς ο λέγει ταύτα δε αυτού λέγοντος εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς· εφοβήθησαν δε εν τω εισελθείν εκείνους εις την νεφέλην· και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα· ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε· και εν τω γενέσθαι την φωνήν ευρέθη ο Ιησούς μόνος και αυτοί εσίγησαν και ουδενί απήγγειλαν εν εκείναις ταις ημέραις ουδέν ων εωράκασιν.


Ο χορός
Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι.
Ήχος β'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ταίς των Αποστόλων, πρεσβείας Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείας ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Στίχ. Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

Προσόμοιον
Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι.
Λάμψας υπέρ ήλιον, επί του Όρους Οικτοίρμον, την αμαυρωθείσαν μου, φύσιν κατελάμπρυνας, και εθέωσας· τα ημών πταίσματα, ως Δεσπότην πάντων, συγχωρήσας Υπεράγαθε· διο δεόμεθα, λάμψον φωτισμόν ταις ψυχαίς ημών· και λύτρωσαι κολάσεως, της αιωνιζούσης τους δούλους σου, τους μετ' ευλαβείας, τιμώντας την λαμπράν σου και φρικτήν, και ένδοξον Μεταμόρφωσιν, μόνε Πολυέλεε.

Ο ιερεύς Σώσον ο Θεός τον λαόν σου…
Ο χορός Κύριε ελέησον ιβ'
Ο ιερεύς Ελέει και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία…
Ο χορός Αμήν.

Ωδή ζ'. Οι εκ της Ιουδαίας.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Προσκυνούμεν εκ πόθου, και τιμώμεν την θείαν σου Μεταμόρφωσιν, δι' ης βροτών η φύσις, ενδόξως ανυψώθη, εις το πρώτον αξίωμα. Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Ρητορεύουσα γλώσσα, μεγαλεία τα σα ου δύναται φθέξασθαι· Μωσήν γαρ και Ηλίαν, συμπαρέστησας Σώτερ, εν Θαβώρ μεταμορφούμενος, αναβοώντας προς σε Θεός ει Παντοκράτωρ.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Συνανήλθε σοι Λόγε, Μαθητών η ακρότης επι του όρους Θαβώρ, οις της Θεότητός σου την δόξαν και το κάλος, εφανέρωσας κράζουσιν ο των Πατέρων ημων Θεός ευλογητός ει.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ο των όλων Δεσπότης, εκ γαστρός σου προήλθε Παρθένε Άχραντε και έσωσε τον κόσμον, εκ πλάνης των ειδώλων, και ανθρώπους εθέωσεν· Όν εκδυσώπει Αγνή, τους σε τιμώντας σώσαι.

Ωδή η'. Τον Βασιλέα των ουρανών.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Τον εν Θαβώρ μεταμορφωθέντα Σωτήρα, ανυμνούμεν βροτοί κατά χρέος, δι ου ανακαινίσθη, η βρότειος ουσία.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Υπερεκβλύζει, τοις προσιούσι την χάριν, και οσμην μυρεψικήν αποπνέει, η εικών Σωτήρ μου, του θείου σου προσώπου.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Φαίνει εν κόσμω, και δαδουχεί τας ακτίνας, η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος· Όν υπερυψούμεν, εις πάντας τους αιώνας.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Υπερφυώς τον Δημιουργόν και Σωτήρα, Θεόν τέτοκας Λόγον Παρθενε· Όν συν Ασωμάτοις, υμνούμεν εις αιώνας.

Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Χαράς και ευφροσύνης, τας ημων καρδίας, πληροί Σωτήρ μου η θεία σου Μεταμόρφωσις, ην ανυμνούντες εκ πόθου, σε μεγαλύνομεν.

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι.
Ψαλμοίς ωδαίς και ύμνοις, μέλψωμεν αξίως, υμνολογούντες σεπτήν Μεταμόρφωσιν, την του Σωτήρος εν φόβω, ον μεγαλυνομεν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ωράθης ευσπλαχνία, άνθρωπος Σωτήρ μου, ινα θεώσης φθαρέντα τον άνθρωπον· διο Θεάνθρωπε πάντες, σε μεγαλύνομεν.

Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Σωμάτων αλγηδόνας, και ψυχών τα πάθη, από των δούλων σου Κόρη απέλασον, των προστρεχόντων εν πίστει, τη θεία σκέπη σου.

Και ευθύς το·
Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν,
την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν.

Ο Ιερεύς θυμιά και ημείς ψάλλομεν τα Μεγαλυνάρια.

Θέλων επιδείξαι τοις μαθηταίς, δύναμιν εξ ύψους, και σοφίαν παρά Πατρός, εν όρει ανήλθες, Χριστέ τω Θαβωρίω, και λάμψας ως Δεσπότης, τούτους εφώτισας.

Την αμαυρωθείσαν φύσιν ημών, ηύγασας εν όρει, Θαβωρίω τω θαυμαστώ· μεταμορφωθείς γαρ, επί των μαθητών σου, ως ήλιος αστράψας, τούτους εξέστησας.

Δεύτε προσκυνήσωμεν ευλαβώς, την σεπτήν εικόνα, του Σωτήρος την θαυμαστήν, του τε σαρκωθέντος, και μεταμορφωθέντος, εξ ης ημίν εκβλύζει, χάριτος νάματα.

Φαίδρυνον κατάλαμψον τους πιστώς, τιμώντας σου Λόγε, Μεταμόρφωσιν την φαιδράν, και ρύσαι κινδύνων, και πάσης άλλης βλάβης, των ζοφερών πνευμάτων, ως Παντοδύναμος.

Δεύτε οι εν νόσοις παντοδαπαίς, και οι εν κινδύνοις, συνεχόμενοι χαλεποίς, δράμωμεν προθύμως, εν τούτο τω τεμένει, Χριστού Μεταμορφώσεως, και σωθείημεν.

Της Μεταμορφώσεως ο Ναός, αει βρύει πάσιν, ρώσιν σώματος και ψυχής, δαίμονας ελαύνει, και φωτίζει τας φρένας, των φόβω προσιόντων αυτώ εκ πίστεως.

Χάρις νυν μεγίστη παρά Θεού, εκ του Οίκου τούτου, του Σωτήρος ημών Χριστού, δέδοται τοις πόθω, αυτώ νυν προσκυνούσι, πληρούσα τας αιτήσεις, και πόνους παύουσα.

Φώτισον καρδίας πάντων πιστών, λάμψον θείαν χάριν, μεταμόρφωσον Ιησού, ση Μεταμορφώσει, ημάς τα πλάσματά σου, εις σου το κατ' εικόνα, και καθ' ομοίωσιν.

Ύψωσον το κέρας Χριστιανών, βράβευσον ειρήνην, Εκκλησίας σου Ιησού, φείσαι του λαού σου, Μητρός σου μεσιτείας, των θείων Προφητών σου, και Αποστόλων σου.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.

Το Τρισάγιον
Απολυτίκιον. Ήχος βαρύς.

Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αϊδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα σοι.

Κοντάκιον. Ήχος ο αυτός.

Επί του Όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός, εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα.

Τα τροπάρια. Ήχος πλ. β'.

Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς, πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι τήν ικεσίαν, ώς Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν· ελεήσον ημάς.

Αγίου Νεκταρίου, Η εικόνα της αδικίας

 

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

 Ἡ εἰκόνα τῆς ἀδικίας

Εκ του βιβλίου: Το Γνώθι σαυτόν

Ἀδικία εἶναι ἡ συνήθεια νὰ βλέπη κανεὶς τοὺς νόμους μὲ ὑπεροψία. Ἀδικία εἶναι ἡ περιφρόνηση τῶν νόμων, ἡ καταπάτηση τοῦ δικαίου. Ἀδικία εἶναι ἡ ἐναντίωση στὸ θεῖο θέλημα. Εἶναι ἐνέργεια γιὰ νὰ ἐπικρατήσει τὸ κακό, ὁ πόλεμος, ἡ ταραχή, ἡ κακοδαιμονία, ἡ βασιλεία τοῦ πονηροῦ. Ἡ ἀδικία εἶναι ἀνοσιούργημα κι αὐτὸν ποὺ τὴν ἐργάζεται τὸν καθιστὰ ἀκάθαρτο μπροστὰ στὸν Θεό. Ἡ ἀδικία εἶναι ἀποκρουστικὴ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, καθὼς προσβάλλει τὸ πρῶτο τῶν θείων χαρακτηριστικῶν ποὺ εἶναι ἡ θεία δικαιοσύνη. Εἶναι δὲ μητέρα κάθε κακίας, ἀφοῦ μέσα στὴν ἀδικία κρύβεται διαμιᾶς ἡ κακία. 

Ἡ ἀδικία εἶναι πράξη ψυχῆς ποὺ δὲν συντάσσεται μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ μὲ τὸν πονηρό. Ἡ ἀδικία φανερώνει ψυχὴ ποὺ δὲν ἔχει καμιὰ ἐπαφὴ τῶν συναισθημάτων μὲ τὴ λογική, οὔτε βέβαια μπορεῖ νὰ κυριαρχήσει πάνω στὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες της. Ἡ ἀδικία κρίνει πρὸς τὸ συμφέρον καὶ ὄχι πρὸς τὸ δίκαιο. Ἀποδίδει τὸ δίκαιο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν καὶ τὸ ἀφαιρεῖ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ δικαιοῦνται νὰ τὸ λάβουν. 

Ἡ ἀδικία γεμίζει τὴ γῆ μὲ θρήνους καὶ ὁ στεναγμὸς τῶν ἀδικημένων ἀνεβαίνει μέχρι τὸν οὐρανό. Ἡ ἀδικία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἔλεος καὶ οἰκτιρμούς, δὲν δειλιάζει μπροστὰ σὲ τίποτα. Συνθλίβει τὶς καρδιὲς τῶν ἀδικημένων καὶ κάνει ἀπὸ τὰ μάτια τους νὰ τρέχουν πηγὲς δακρύων. Δὲν ἐλεεῖ τὸν ὀρφανὸ καὶ δὲν λυπᾶται τὴν χήρα. Πάντοτε ἀδυσώπητη καὶ ἀνελέητη, ἐπιβάλλει τὶς θελήσεις της καὶ ἐκτελεῖ τὶς ἀποφάσεις της. Ἡ τυραννία της εἶναι σκληρή· ὅπου δὲ ἐπικρατεῖ, κυριαρχεῖ ὁ στεναγμὸς καὶ ὁ πόνος.
Ἡ ἀδικία ἀρνεῖται τὸν Θεὸ καὶ δὲν ὑπολογίζει τὸ κράτος τῆς δύναμής Του. Ἡ εἰκόνα της προκαλεῖ φρίκη καὶ τρόμος καταλαμβάνει αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀντικρύζουν. Εἶναι δύσμορφη καὶ ἀποτρόπαιη καὶ ἡ ὄψη της μοιάζει μὲ ἀρχαία ἐρινύα. Ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ, ἀπομακρύνεται ἀπ’ ἐκεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐθυμία. Ἡ παρουσία της προμηνύει καταιγίδα καὶ ἡ φωνὴ της ἀναγγέλει τὴν καταστροφή. Ἀπ’ ὅπου κι ἂν περάσει, ἡ ἐρήμωση γίνεται ὁλοκληρωτική.

  Ἡ ἀδικία εἶναι ὁ κακὸς δαίμονας ποὺ ἀφαιρεῖ τὴν εὐτυχία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Εκ του βιβλίου
«Τὸ γνῶθι σατὸν
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»,
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

πηγή κειμένου: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/